سال‌ها برای مادر گریستی، امسال ما در فراق تو به روضه می‌نشینیم

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زینب آزاد: بعضی مجلس‌ها را باید با جای خالی آدم‌ها به خاطر سپرد. امسال، وقتی چراغ مجلس فاطمیه روشن می‌شود و صدای روضه در خیابان کشور دوست می‌پیچد، یک جای خالی بیش از هر چیز به چشم می‌آید؛ جای مردی که سال‌ها در شب‌های عزای حضرت زهرا(س) حاضر می‌شد، پای روضه می‌نشست و آن‌گونه که از او نقل شده، رزق سال کشور را از همین شب‌ها می‌گرفت. امسال مجلس برپاست، نام حضرت مادر بر زبان مداحان جاری است و عزاداران گرد هم می‌آیند؛ اما آن کسی که سال‌ها یکی از مشتاقان این مجلس بود، دیگر میان حاضران نیست. این نخستین فاطمیه‌ای است که او در آن حضور ندارد؛ نخستین سالی که باید از دلتنگی برای مردی گفت که خود، شب‌های فاطمیه را پناه و مأمن می‌دانست.

مراسم امسال هم در زینبیه و در جوار محل شهادت رهبر شهید، در خیابان کشور دوست برگزار می‌شود؛ همان‌جا که نامش با آخرین لحظات زندگی او گره خورده است. چه نسبتی میان این مکان و مجلس عزای حضرت زهرا(س) برقرار شده است؟ در یک سو، نام بانویی است که قرن‌هاست شیعیان در سوگ غربت و مظلومیتش می‌نشینند و در سوی دیگر، یاد مردی که سال‌ها در همین سوگ اشک می‌ریخت و اکنون محل شهادتش میزبان مجلس عزای اوست. این هم‌جواری، بی‌آنکه نیازی به توضیح و تصویرسازی داشته باشد، خود حامل اندوهی سنگین است؛ فاطمیه در جایی برپا می‌شود که امسال برای بسیاری از حاضران، یادآور فقدانی تازه است.

برای درک تفاوت این مجلس با سال‌های گذشته، باید به عقب برگشت؛ به شب‌هایی که حسینیه امام خمینی(ره) در ایام فاطمیه میزبان عزاداران بود و رهبر شهید در میان آنان حضور داشت. سال گذشته، در آستانه ایام شهادت حضرت زهرا(س)، مراسم عزاداری از جمعه‌شب ۳۰ آبان آغاز شد. هزاران نفر از اقشار مختلف مردم در حسینیه گرد هم آمدند؛ حجت‌الاسلام رحیم شرفی سخن گفت و سعید حدادیان در رثای حضرت زهرا(س) مرثیه‌خوانی کرد. شب دوم، حجت‌الاسلام علی علیزاده درباره رویارویی حق و باطل و جایگاه محبت حضرت زهرا(س) سخن گفت و محمدرضا بذری با قرائت اشعار و نوحه‌خوانی، مجلس را به سوگ بانوی دو عالم پیوند زد. …