گره خوردن قدرت سیاسی به دارایی مالی

 گزارش تازه CNBC می‌گوید ۹ شرکت بزرگ نفت و گاز موجود در پرتفوی افشاشده دونالد ترامپ، از شب پیش از آغاز جنگ با ایران در ۲۷فوریه تا ۳۱ماه اوت ۲۰۲۶، حدود ۱.۵ تا ۴.۴‌میلیون دلار به ارزش خود افزوده‌اند. این ۹ شرکت شامل ExxonMobil، Chevron، ConocoPhillips، Kinder Morgan، Marathon Petroleum، Occidental Petroleum، Phillips ۶۶، Valero Energy و Williams Companies هستند. این تنها بخشی از تصویر است. کارکنان دموکرات کمیته مشترک اقتصادی کنگره آمریکا نیز پیش‌تر برآورد کرده بودند که ارزش کل پرتفوی نفت و گاز ترامپ در سال جاری می‌تواند تا ۱۵.۵‌میلیون دلار افزایش‌یافته باشد؛ به‌گونه‌ای‌که ارزش این دارایی‌ها از حداکثر حدود ۴۵.۶‌میلیون دلار در پایان سال۲۰۲۵ به حدود ۶۱.۱‌میلیون دلار در اواسط ماه اوت رسیده است. در نگاه نخست، این فقط داستان یک سرمایه‌گذار خوش‌شانس است که سهام شرکت‌های انرژی‌اش در سالی پرتنش رشد کرده‌اند؛ اما یک تفاوت اساسی وجود دارد: این سرمایه‌گذار، رئیس‌جمهور آمریکاست. یکسانی سیاستگذار اصلی و ذی‌نفع مالی یک بازار

در بیشتر بازارها، سرمایه‌گذار خود را با تصمیمات سیاستگذار تطبیق می‌دهد. در بازار نفت، اما سیاستگذار گاهی خود بخشی از سازوکار قیمت‌گذاری است. تحریم نفتی، حمله به تاسیسات انرژی، تهدید به حمله، آتش‌بس، مذاکره با ایران، تغییر مسیر تحریم‌ها یا حتی یک اظهارنظر درباره آینده جنگ، همگی می‌توانند انتظارات بازار را تغییر دهند. این ویژگی در جنگ با  ایران به‌وضوح دیده شد. گزارش CNBC نشان می‌دهد حساب‌های سرمایه‌گذاری ترامپ در طول جنگ همچنان در سهام انرژی خریدوفروش انجام داده‌اند؛ ازجمله در ExxonMobil وChevron، در روزهایی که تصمیمات دولت آمریکا بازارهای جهانی را به‌شدت تکان داده بود؛ بنابراین پرسش اصلی این نیست که ترامپ در شرکت‌های نفتی سهام داشته است یا نه؛ پرسش مهم‌تر این است که آیا سیاستگذار اصلی یک بازار می‌تواند همزمان ذی‌نفع مالی همان بازار نیز باشد؟ سه معامله و یک پرسش بزرگ …