مینا نوروزی از فاصله نسل بازیگران قدیمی با تلویزیون و گسترش باندبازی در سینما می‌گوید

هفت صبح| بعضی بازیگرها را حتی اگر سال‌ها در تلویزیون نبینیم، باز هم با همان نقش‌های قدیمی به یاد می‌آوریم. مینا نوروزی برای خیلی‌ها همان زن‌عموی مهربان «دنیای شیرین دریا» است؛ بازیگری که با نقش‌هایش در خاطره چند نسل جا باز کرد. حالا سال‌هاست کمتر جلوی دوربین می‌رود، اما هنوز هم با همان شور و صمیمیت از بازیگری، مردم و خاطراتش حرف می‌زند. از روزهایی که برای بازی کردن سر از پا نمی‌شناخت تا امروز که در مترو با مردم گپ می‌زند و در جاده‌های شمال مسافر سوار می‌کند. در این گفت‌وگو پای خاطرات شیرین و تلخ زندگی‌اش می‌نشینیم؛ از دلتنگی برای تلویزیون و انتقاد از سینمای امروز تا تصمیم شخصی‌اش برای مادر نشدن، تجربه تلخ کلاهبرداری و دلتنگی عمیقش برای پوپک گلدره.

  حسرت دوران طلایی و پختن باقالی‌قاتق در روزهای بیکاری

قصه این روزهای مینا نوروزی، قصه مشترک نسل بزرگی از بازیگران است که در دوران طلایی تلویزیون درخشیدند اما حالا سال‌هاست که از قاب تصویر دور مانده‌اند. وقتی از او می‌پرسیم این روزها کجاست و چه می‌کند، با شوخ‌طبعی همیشگی‌اش می‌گوید: «من به شخصه در خانه‌ام باقالی‌قاتق درست می‌کنم! اما واقعیت این است که بین نسل ما و تلویزیون یک فاصله وحشتناک افتاده است. من همیشه با افتخار می‌گفتم بازیگر تلویزیونم؛ چون برای عموم مردم بازی می‌کردم. آن زمان سریال‌ها طوری ساخته می‌شدند که هم مخاطب خاص می‌پسندید و هم عامه مردم با آن زندگی می‌کردند.»

 

نوروزی این دلتنگی را یک حسرت دوطرفه میان بازیگران و مردم می‌داند: «در کوچه و خیابان این حسرت را در نگاه و کلام مردم می‌بینم. وقتی می‌گویند حیف که دیگر نیستید، می‌گویم من هم دلم تنگ شده؛ هم برای شما و هم برای زندگی کردن در جلد شخصیت‌های دیگر. ما از آن دسته بازیگرانی بودیم که نه بقالی داشتیم، نه مزون و نه فروشگاه. منبع درآمد و عشق ما فقط بازیگری بود. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی برسد که این‌همه فاصله بیفتد و من این‌قدر تشنه بازی کردن در نقش همان مادرهای قدیم شوم.»

  …