[سمیه میرزایی] درختان و آدم‌هایی که می‌میرند

با انتشار این خبر،  مسئولان فعلی و سابق و اسبق در نهادها و سازمان‌های مختلف به یکدیگر تاختند و هر یک مدیریت دیگری را نشانه گرفت و روایت خود را از خشک شدن پارک جنگلی با قدمت ۶۰ ساله ارائه داد. مردم هم همه روایت ها را شنیدند ولی در نهایت همچنان این پرسش باقی است که چرا پیش از رسیدن پارک جنگلی به چنین وضعیتی، اقدامات مؤثر و به‌موقع برای نجات درختان انجام نشد؟

چنین فاجعه‌ای، نتیجه اتفاقاتی نیست که طی یکی‌دو سال اخیر رخ داده باشد، بلکه باید علل آن را در بستر مشکلات انباشته‌شده طی حدود ۱۵تا ۲۰سال گذشته بررسی کرد؛ مشکلاتی که گفته می‌شود با بحران کم‌آبی آغاز شده و در ادامه با سهل‌انگاری های مدیریتی جان درختان چیتگر را گرفته است.

من سال‌هاست از کنار پارک چیتگر عبور می‌کنم، از فاصله‌ای نه خیلی دور نه خیلی نزدیک، به نظر می‌رسید درختان سر جای خود هستند؛ تا این که ناگهان پس از چند هشدار جسته و گریخته، یک عکس ماهواره‌ای، عمق فاجعه را نشان داد. درختان چیتگر بیش از یک دهه بود که حالشان خوب نبود ولی کسی آنها را ندید یا شاید هم دیدند ولی خود را به ندیدن زدند، چون مسئولیت‌پذیر بودن و اقرار به اشتباه و قدم گذاشتن در راه بازگشت و ترمیم و آبادانی سخت است.

ما درختان را ندیدیم و آنها مردند؛ چنان که انباشت بحران‌های اجتماعی را هم نمی‌بینیم که با نمود هرچه بیشتر در دو دهه اخیر، بخش‌هایی از  جامعه را می‌کشد! آنچه را که در این یک سال و نیم گذشته، یعنی از هفته پایانی خرداد پارسال بر جامعه ایران گذشت ببینید، دو جنگ پیاپی و وضعیت نه صلح نه جنگ فعلی، اعتراضات دی‌ماه گذشته و موج‌های پی‌درپی تورم و گرانی و سقوط مردم در سیاه‌چال معیشت و سلامت روان که هر یک به‌تنهایی کافی است تا جامعه‌ای را متلاشی کند.

روزی نیست که شما اخباری از تشدید بحران وضعیت روانی جامعه نشنوید و نخوانید؛ جامعه‌ای که در مواجهه با این حجم از بحران، همه مرزهای هشدارها را درنوردیده و اکنون دچار فرسودگی روانی و تروماهای جمعی شده است.

همین طبقه متوسط جامعه ایرانی که روزگاری محور تحولات اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و علمی بود، حالا به چه روز افتاده است؟ زیر … …