بازار
شرایط «نه جنگ و نه صلح»، بلاتکلیفی را به مردم، مملکت و دولت تحمیل می‌کند؛ شرایطی فرساینده که می‌توان آن را «جنگ بی‌پایان» یا «جنگ بی‌افق» نیز نامید. در چنین وضعیتی چه باید کرد؟ آیا می‌توان اجازه داد دشمنان ایران با استمرار این شرایط، هر لحظه فشاری فراتر از فشارهای اقتصادی و سیاسی بر ما وارد کنند؟ فشاری که روان ملت و مدیران را می‌فرساید و جنگ‌طلبی، خشونت و فاجعه را همچون شمشیری بر فراز سر ایران و ایرانیان نگه می‌دارد؟
یکی از واپسین سخنرانی‌های رهبر فقید و شهید خطاب به دولت و رئیس‌جمهور، بر ضرورت خروج از وضعیت «نه جنگ و نه صلح» تأکید داشت. این توصیه، بلکه دستور، رویکردی است که رهبر انقلاب نیز دنبال می‌کنند و به معنای آمادگی کامل نیروهای لشکری برای دفاع و پاسخ به دشمن و، هم‌زمان، فعال شدن دیپلماسی برای خروج از شرایط اضطراری است؛ یعنی مقابله هوشمندانه با جنگ و ترفندهای ناجوانمردانه و ویرانگر دشمن.
ما در پی امنیت و صلح بوده و هستیم و جنگ ما دفاعی است. اصل مذاکره همواره بخشی از مبارزه است و هیچ خردمند و صاحب‌تجربه‌ای این اصل را نادیده نمی‌گیرد. مذاکره و انعقاد پیمان با دشمنان، سنتی دینی نیز هست. لازم نیست یادآوری کنم که پیامبر بزرگ و نازنین اسلام در صلح حدیبیه چگونه شرایط را برای توسعه اسلام و آسودگی مسلمانان و مؤمنان فراهم کردند.
افراد باسواد و آگاه به تاریخ، از نامه‌ها و مذاکرات امیرالمؤمنین علی(ع) با اصحاب جمل، لشکر و رهبران صفین و حتی خوارج اطلاع دارند. امام حسن(ع) پیمان‌نامه‌ای برای حفظ شیعیان و صالحان امضا کرد که در تاریخ ثبت شده است. حتی سیدالشهدا(ع) نیز برای هدایت سپاه ناجوانمرد یزید، بارها پیام فرستاد و مذاکره کرد. سیره ائمه شیعه همین بوده و باید نیز چنین باشد. تاریخ، دستورها و سیره آن بزرگواران روشن است: مرزبندی با دشمنان و در عین حال، رویکردی صالحانه و مصلحانه برای جلوگیری از خون‌ریزی و خشونت و در نهایت، نبردی دلیرانه تا آخرین لحظه. …
