محمدسعید مینوچهر، فرزند شهیدان عبدالحمید مینوچهر، فیزیکدان و مریم حجاری، دندانپزشک از شهدای جنگ ۱۲روزه، با گلایه از برخی جریان‌های داخلی و خارجی در نوع نگاه سیاسی به اتفاقات متعدد، از اینکه بعد از سال‌ها هنوز برخی اتفاقات را برجسته می‌کنند و روی آن مانور می‌دهند، اما درباره شهادت مظلومانه کودکان، زنان و مردان این سرزمین در حمله دشمن سخنی نمی‌گویند، انتقاد کرد.
بخش دیگری از انتقادات او به برخی بی‌مهری‌ها و بی‌توجهی‌ها به خانواده‌های شهدا از سوی دست‌اندرکاران و مسئولان مربوط می‌شد. او ضمن طرح این گلایه‌ها عنوان کرد: «این حرف‌ها را می‌زنیم و مسیر مطالبات را پیگیری می‌کنم، اما همه بدانند تا جایی پیش می‌روم که به ارکان این کشور صدمه نخورد.»
حرف زدن از گلایه‌ها برایش مهم است، اما بیش از آن، نگران سوءاستفاده احتمالی برخی‌ها از این حرف‌هاست. برای همین مدام تأکید می‌کند که این‌ها از سر دغدغه‌ای است که برای کشور دارد و از دو سو نگرانی دارد؛ یکی آن‌که نگفتن این حرف‌ها ستم در حق کشور و فرزندان و خانواده شهداست و دوم با حرف زدن ممکن است مخالفان برداشت‌های دیگری کنند و علیه همین شرایط کشور و نظام به کار بگیرند. مرامنامه مصاحبه
به دلیل همین نگرانی، او بخشی از مصاحبه را به حرف‌هایی اختصاص می‌دهد که از پیش در گوشی موبایل خود نوشته است و به نوعی مرامنامه کلی حرف‌هایش است. محمدسعید مینوچهر ابتدا متن مکتوب را این‌گونه خواند:
«تقدیرنامه‌های زیبا؛ بعضاً با قاب‌های نفیس... روی دیوار؛ در قفسه کتابخانه؛ بالای طاقچه... به عنوان فرزند دانشمند شهید هسته‌ای چه احساسی در من ایجاد می‌شود با دیدن این قاب‌های زیبا!؟ خودم هم نمی‌دانم! تقدیر به چه معناست؟ قدرشناسی؟ در زمان حیات و یا بعد از ممات و یا در هر دو حالت و یا در هیچ‌کدام؟ و هزاران سؤال بی‌جواب... آیا جایزیم در این باره سخن بگوییم و یا سخنان ما سوءاستفاده برخی را در پی دارد و به اصطلاح می‌شود حرف‌های دشمن‌شادکن؟! …
دانلود از کافه بازار
