محمد عظیمی، عضو مشاور شورای راهبردی جهانی عباس‌آباد، به «پیام ما» می‌گوید: اوایل دهه ۶۰، بخشی از این جنگل در اختیار ارگان نظامی قرار گرفت که به کاخ اشرف معروف بود. در این بخش از جنگل ساخت‌وساز صورت گرفته بود. در این منطقه آموزش‌های نظامی برگزار می‌شد؛ به‌ویژه برای افرادی که قرار بود به جبهه اعزام شوند. مدتی نیز این منطقه به زندان تبدیل شد و سپس زندان به مرغداری تبدیل شد. پس از آن، سازمان ایرانگردی و جهانگردی در آن منطقه مجموعه‌ای ایجاد کرد و قرار بود سوئیت‌هایی برای اقامت‌های کوتاه‌مدت ساخته شود، اما این اقدام انجام نشد. اولین کاوش در این منطقه نیز در دهه ۵۰، به دست علی‌اکبر سرفراز، باستان‌شناس مطرح کشور، انجام شد.
او می‌افزاید: پس از انقلاب نیز آقای نیکخواه اولین کاوش را انجام داد. سپس فردی به نام عبدالوهاب موسوی‌نسب مدیر پایگاه شد که فردی بی‌کفایت بود. بخشی از آسیب‌هایی که اکنون مشاهده می‌کنیم، به دست او وارد شده است. به نظر می‌رسد هر مجموعه یا ارگانی که با منابع طبیعی قرارداد منعقد می‌کند، باید سالانه مبلغی به این نهاد پرداخت کند.
عظیمی با اشاره به تعدد نهادهای متولی و موازی‌کاری آنها در مدیریت عباس‌آباد ادامه می‌دهد: یکی از مشکلات این مجموعه، تداخل مسئولیت‌ها میان دستگاه‌های مختلف است. عرصه جنگلی در اختیار منابع طبیعی است و همین مسئله زمینه مداخلات متعدد را فراهم کرده است. در بسیاری از موارد، درباره قراردادهای میان میراث فرهنگی و منابع طبیعی و پرداخت‌های مربوط به آنها نیز اختلاف‌هایی وجود داشته است. از سوی دیگر، نهادهایی مانند شرکت آب منطقه‌ای، تربیت‌بدنی و مجموعه‌های دیگری نیز در بخش‌هایی از این محدوده مداخله کرده‌اند.
او می‌گوید: برای نمونه، درباره آب استخر و حق‌آبه‌ای که به‌دلیل تجمع آب برای اراضی کشاورزی روستاهای پایین‌دست مطرح بوده، شرکت آب منطقه‌ای نیز وارد موضوع شده است. در حوزه فعالیت‌های ورزشی هم اقداماتی مانند استفاده از پدالو در این مجموعه انجام شده است. به گفته او، در مقاطعی درختان قطع شدند و محدوده برخی مجموعه‌ها توسعه پیدا کرد؛ درحالی‌که حدود اختیارات و مالکیت نهادهای دخیل محل بحث بود. …
دانلود از کافه بازار
