استاد منصور برزگر که علیرضا حیدری بیست سال قبل در مصاحبه‌ای با ما از او به‌عنوان مولانای کشتی ایران یاد کرده بود، مهمان خبرورزشی شد و حاصل این ضیافت، گفت‌وگویی خواندنی است که نظرتان را به آن جلب می‌کنیم. تولد در محله عباسی
من در مرحله عباسی تهران به دنیا آمدم و از ۴ سالگی به منطقه قصرالدشت آمدیم. از آن‌جا به منطقه کارون رفتیم و پس از آن هم ساکن انتهای مرتضوی شدیم. من بزرگ‌شده محله آریانا و سلسبیل هستم اما در عباسی به دنیا آمدم. آن منطقه یا باغ بود یا خرابه. وقتی پاییز می‌شد، بهترین تفریح ما این بود که با هم کشتی بگیریم. برگ‌ها که روی زمین می‌ریخت برای ما حکم تشک کشتی را داشت. ما صبح تا شب داخل کوچه بودیم اما متاسفانه الان آدم‌های متخصص شهری درست کرده‌اند که همه آن برج است و بدون پارکینگ. شهری که هیچ جایی برای ورزش کردن بچه‌های‌مان ندارد. الان ۸۵ درصد از بچه‌های ما فقر حرکتی دارند و تنها سرگرمی آن‌ها موبایل و تبلت شده است. رفقای تختی گفتند خودکشی کرده
وقتی شادروان غلامرضا تختی در ۱۷ دی سال ۱۳۴۶ فوت کرد، ۱۷ ساله بودم. یک عده گفتند کشته شده و یک عده هم تاکید داشتند که خودکشی کرده. البته نزدیک‌ترین رفیق جهان‌پهلوان تختی یعنی آقای منصور رحیمیان خودش به من گفت ایشان خودکشی کرد. در آن زمان شاگرد مکانیک بودم و به من اجازه ندادند در مراسم تشییع شرکت کنم ولی از میدان شوش تا امامزاده عبدالله شهرری جمعیت موج می‌زد. شخصی که هنوز اسطوره و پهلوان ماست. موحد می‌خواست رئیس فدراسیون را کتک بزند!
هنگام برگزاری اردو برای حضور در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ شخصی به نام تیمسار حجت رئیس فدراسیون کشتی ایران بود که واقعا از نظر عقلی مشکل داشت! ما در منظریه اردو داشتیم و ایشان برای سرکشی آمد؛ وقتی وارد اردو شد، یک طنابی را دید که از سقف آویزان بود. با یک لحن خاصی گفت: شما چند دفعه از این «طناف» بالا می‌روید؟ آقای موحد گفت ۲ یا حداکثر سه بار. تیمسار حجت در جوابش گفت من ۱۰ بار بالا می‌روم. آقای موحد جواب داد فکر نمی‌کنم بتوانید! …
دانلود از کافه بازار
