در این مراسم آریا طبیب‌زاده، نوازنده کمانچه و پژوهشگر گفت: استاد علی‌اصغر بهاری به تنهایی عمر خود را صرف کرد تا ساز کمانچه را که در دهه۳۰ در حال فراموشی بود، احیا کند. او با نواختن، ضبط، اجرا و مهم‌تر از همه، تعلیم هنرجویان، حیات و دوام این ساز را تضمین کرد.
او افزود: آخرین دوره درخشش کمانچه، اوایل دهه۳۰ بود. پس از آن، کمانچه به تدریج کنار رفت. اگرچه این ساز در موسیقی نواحی ایران تداوم داشت، اما در موسیقی دستگاهی، صحنه را به ساز ویولن واگذار کرده بود. حدود ۳۰ سال، یک خلأ ایجاد شد؛ در این دوران، موسیقی ما تحولات شگرفی را تجربه کرد؛ اما کمانچه نبود که در این مسیر تحول، هویت خود را حفظ کند.
طبیب‌زاده افزود: نیاز آن دوره، فردی بود که کمانچه قاجار را به خوبی بشناسد، سنت آن را فراگرفته باشد و بتواند آن را به روند جدید موسیقی مرتبط کند وگرنه صرف تقلید از شیوه اسماعیل‌زاده فایده‌ای نداشت و مخاطب آن دوره ارتباطی با آن برقرار نمی‌کرد.
این پژوهشگر بیان کرد: استاد بهاری پرورش‌یافته در مهم‌ترین مکتب کمانچه‌نوازی قاجار بود. پدربزرگ او، میرزا علی‌خان شاگرد اسماعیل‌خان کمانچه‌کش و او نیز شاگرد خوشنوازخان بود. استاد بهاری نزد پدربزرگ و دایی‌هایشان کمانچه را آموخته بود و شناخت کاملی از ساز قاجار داشت. بعد هم نزد رضاخان محجوبی شاگردی کرد. در نتیجه، وقتی استاد بهاری از دهه ۳۰ فعالیتش را آغاز کرد، گویی کسی آمده بود که آن ۳۰ سال خلأ را با مهارت کامل پر کند. او بر سازش مسلط بود و آن خلأ را به بهترین شکل پُر کرد. …
دانلود از کافه بازار
