بر اساس آمار اعلام شده، ۸۴ جایگاه در ۱۷ استان عرضه بنزین سوپر داخلی را آغاز کرده اند و در تهران نیز تنها دو جایگاه ثابت و هشت جایگاه سیار در این زمینه فعالیت می کنند. اما مسئله اینجاست که حتی درباره همین جایگاه های معرفی شده نیز اطلاع رسانی روشنی وجود ندارد. مردم از کجا باید بدانند کدام جایگاه واقعا بنزین سوپر دارد؟ آیا موجودی این جایگاه ها به صورت مستمر به روز رسانی می شود؟ آیا شهروندان باید برای پیدا کردن یک جایگاه عرضه کننده، مسیرهای طولانی را طی کنند و در نهایت با پاسخ منفی مواجه شوند؟
این ابهام در کنار محدود بودن مراکز عرضه، شرایطی ایجاد کرده که دسترسی به بنزین سوپر بیش از آنکه تابع یک سازوکار مشخص و قابل پیش بینی باشد، به شانس و موقعیت جغرافیایی مصرف کننده وابسته شده است.
اما نگرانی مهم تر، آینده این بازار است. وقتی جایگاه های ثابت محدودند، اطلاع رسانی درباره موجودی آنها شفاف نیست و خودروهای سوخت رسان سیار با نرخ های بالاتر فعالیت می کنند، این پرسش جدی مطرح می شود که آیا قرار است بار دیگر شرایط به نفع عرضه کنندگان سیار تمام شود؟ اگر چنین است، چه نهادی مسئول تعیین قیمت و نظارت بر عملکرد آنهاست و چه تضمینی وجود دارد که مصرف کننده قربانی نبود رقابت و نظارت نشود؟
بر اساس قیمت های اعلام شده، پر کردن یک باک ۵۰ لیتری با بنزین سوپر داخلی حدود ۵ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان هزینه دارد؛ رقمی که در شیوه عرضه سیار با نرخ لیتری ۱۶۰ هزار تومان به ۸ میلیون تومان می رسد. اختلاف ۲ میلیون و ۵۰۰ هزار تومانی برای یک باک، اختلاف کوچکی نیست؛ آن هم در بازاری که هنوز درباره مبنای قیمت گذاری خدمات عرضه سیار، ابهام هایی وجود دارد. …
دانلود از کافه بازار
