سفر به نیویورک؛ تر‌یبون اقتدار یا تله امتیازگیری واشنگتن؟

پارادایم «حضور به مثابه ضعف»

استدلال اصلی در نقد حضور مقامات بلندپایه ایران در سفر نیویورک این است که در حالی که دشمنانِ ایران در حال ترسیم «پایانِ کار» یا «انزوای راهبردی» ایران هستند، سفرِ مسئولان عالی‌رتبه در سطح رئیس‌جمهور به مقر سازمان ملل در نیویورک، ندانسته این روایتِ غربی را تقویت می‌نماید که جمهوری اسلامی همچنان برای «بقا» نیازمند تأییدیه از سوی نهادهای تحت سیطره‌ی غرب می‌باشد.

هزینه‌ی فرصت و سیگنالینگ: این سفر، سیگنالی از «اشتیاق به گفت‌وگو» را در زمانی مخابره می‌نماید که طرف مقابل هیچ حسن نیتی از خود نشان نداده است و ضمن این که در میدان ناکام مانده، همچنان به تهدیدی‌های خود علیه ایران ادامه می‌دهد. این کار باعث خواهد شد « سرمایه‌ی مقاومتی» که ایران به‌واسطه جان‌فشانی‌های نیروی نظامی و ایستادگی و مقاومت جانانه مردم مبعوث شده، در منطقه کسب نموده است، در میدان دیپلماسی به بهای ارزانی به حراج گذارده شود. …