افرادی که هر روز در کنار تیم اول رئال مادرید حضور دارند، این روزها با مربیای مواجه شدهاند که تفاوتهایی جدی با رهبر جنجالی و فوقالعاده اهل رقابت سیزده سال پیش دارد. مورینیوی آن روزها درگیر رقابتی سنگین با بارسلونای پپ گواردیولا بود؛ سالهایی که جنگهای کوچک و بزرگ، هم درون زمین و هم خارج از آن، بخش جداییناپذیر فوتبال رئال مادرید شده بود و در نهایت فشار همین فضای پرتنش به جدایی مربی پرتغالی منجر شد.
۴۸۳۰ روز پس از آن پیروزی ۴-۲ مقابل اوساسونا در سانتیاگو برنابئو در اول ژوئن ۲۰۱۳، مورینیو دوباره در یک مسابقه لالیگا روی نیمکت رئال مادرید خواهد نشست. این بار حریف، اسپانیول است و تیمی که همه نگاهها با دقتی ویژه آن را زیر نظر دارند.
خود مورینیو هم میداند که دوران سخت بالاخره از راه خواهد رسید. او در نشست خبری گفت: "وقتی لحظات بد از راه برسند، که حتماً هم خواهند رسید، خواهیم دید."
مورینیو روز گذشته به ۲۰ سؤال در ۴۲ دقیقه پاسخ داد و در این نشست، آرامش، تأمل، مکث و تمایل به صحبت درباره همه موضوعات نشان دهنده این بود که او میخواهد تصویر جدیدی از خودش به دنیا مخابره کند. این نشست چیزی فراتر از کنفرانس خبری پیش از نخستین بازی فصل بود؛ خیلی از خبرنگارانی که در سالن حضور داشتند به دلیل خاصی خوشحال بودند: فرصتی برای دیدن دوباره مورینیو پس از ۱۳ سال.
خیلیها همچنان با توجه به خاطراتشان از سال ۲۰۱۳ منتظر بودند نسخهای تند و جنجالی از مورینیو را ببینند؛ مربیای که در آن سالها به یکی از چهرههای اصلی جنگ رسانهای فوتبال اسپانیا تبدیل شده بود. اما کسانی که در سالهای اخیر بهطور روزمره با او کار کردهاند، روی یک نکته تأکید دارند: مورینیو تغییر کرده است.
او حالا محل و موضوع نبردهایش را خیلی خوب انتخاب میکند
این البته به معنای آن نیست که دیگر نبردی در کار نخواهد بود.
مورینیوی "جدید" که این روزها در کمپ تمرینی رئال مادرید دیده میشود، خودش هم مرتبا تأکید دارد که "خیلی آرام" است. او دیگر علاقهای به حضور دائمی در جنگ ندارد و بیشتر از هر چیز، روی بازگرداندن اعتماد و اطمینانی تمرکز کرده که رئال مادرید امروز به آن نیاز دارد. رئال مادرید در شرایطی به سر میبرد که شباهتهایی به روزهای بازگشت کارلو آنچلوتی دارد.
مورینیو روز گذشته در توضیح تفاوت خودش با گذشته گفت: "مورینیوی سال ۲۰۱۳ نمیتواند به مورینیوی امروز توصیهای کند. این مورینیوی امروز است که میتواند به مورینیوی ۲۰۱۳ توصیه کند. یک پسر که به پدرش توصیه نمیکند، درست است؟ برای من، آرام بودن حالا راحتتر از پنج، ۱۰ یا ۲۰ سال قبل است."
به نظر میرسد مورینیو واقعاً از شدت و سرعت و عصبانیت گذشته فاصله گرفته است؛ هرچند در سالهای اخیر در پرتغال، ترکیه و ایتالیا کم با موقعیتهای بحرانی روبرو نشده است.
او زمانی در پارکینگ ورزشگاه منتظر آنتونی تیلور، داور فینال لیگ اروپا بین سویا و رم، ماند تا با او گلاویز شود. زمانی دیگر در ترکیه، زمانی که هدایت فنرباغچه را برعهده داشت، فدراسیون فوتبال این کشور را به دلیل آنچه کمک به گالاتاسرای میدانست، مورد انتقاد قرار داد. در بنفیکا به یکی از چهرههای اصلی جنجالهای فوتبال پرتغال تبدیل شد و از عملکرد داوران لیگ پرتغال انتقاد کرد.
"نیاز دارم احساس کنم دوستم دارند"
در والدبباس، همه مثل هواداران حاضر در سکوها و رسانهها، منتظر لحظهای هستند که مورینیو بار دیگر برای دفاع از رئال مادرید وارد میدان شود؛ لحظهای که دیر یا زود خواهد رسید. همه منتظر خشم و جنگآوری ژوزه هستند.
اما تفاوت اینجاست که او دیگر قرار نیست مثل دوره اول حضورش در مادرید، خودش را در هر نبردی فرسوده کند. در واقع دیگر نیازی به این کار ندارد.
رابطه مورینیو با فلورنتینو پرز به او جایگاهی از جنس اقتدار داده که نه ژابی آلونسو و نه آربلوا از آن برخوردار نبودند. مورینیو روز گذشته فاش کرد که رئیس باشگاه پس از هر قهرمانی با او تماس میگرفت.
بین این دو، اعتمادی شکل گرفته که باعث شده مورینیو از همان روز اول بازگشتش احساس کند پشتوانه لازم را دارد. بازگشت او به مادرید بدون در نظر گرفتن این رابطه قابل درک نیست.
مورینیو در مستند زندگیاش جملهای دارد که حالا بیش از همیشه معنا پیدا میکند: "نیاز دارم احساس کنم دوستم دارند."
رئال مادرید مورینیو را پس گرفته است، اما نه دقیقاً همان مورینیویی که در سال ۲۰۱۳ از او جدا شد.
او حالا ۶۳ ساله است؛ سالهای بیشتری را روی نیمکتها سپری کرده و مجموعه بزرگتری از پیروزیها، شکستها و زخمها را با خود به مادرید آورده است.
مورینیوی امروز ظاهراً دیگر نیاز ندارد دائماً ثابت کند چه کسی فرمانده است. همه در رختکن بهخوبی میدانند که اقتدار روی شانه چه کسی نشسته است. او پیش از شروع این فصل نیز برای همه یک پیام روشن داشت: "تعهد، قابل مذاکره نیست."
یک رئال مادرید جدید، با یک مورینیوی جدید.
