جوان آنلاین: امیدهای فوتبال ایران به سادگی ناامید میشود اگر بهترین فرصت را صرفاً به بهانه کسب نتیجه تقدیم بزرگسالان کنیم. اتفاقی که سالهاست تجربه شده، اما نتیجهای در پی نداشته است. با وجود این مطرح شدن بحث حضور بیرانوند در جمع امیدها نشان میدهد که آقایان گویا همچنان قصد ادامه همان مسیر را دارند. تصمیمی که اگر عملی شود، حق امیدها و آنهایی که باید در این مسابقات خودی نشان دهند و تجربهاندوزی کنند ضایع میکند.
طی روزهای گذشته بحثی مطرح شده که بیرانوند میتواند یکی از سهمیههای بزرگسال تیم امید باشد و همراه این تیم راهی ناگویا شود. البته گفته میشود به دلیل نبود نام بیرو در فهرست اولیه تیم امید امکان حضورش در ناگویا وجود ندارد. اما سؤال اینجاست که حتی اگر مانعی هم برای حضور بیرو در جمع امیدها نباشد چرا باید دروازهبان تیم بزرگسالان راهی ناگویا شود وقتی این میدان فرصتی برای تجربهاندوزی و خودنمایی گلرهای امیدهاست؟!
اگر امروز که بازیکنان جوان فرصتی پیدا کردهاند برای نشان دادن خودشان در یک میدان بینالمللی.
چرا باید این فرصت را به بهانههای مختلف از جمله تقویت تیم و امتیاز معافیت از خدمت سربازی در اختیار بازیکنانی، چون علیرضا بیرانوند قرار داد و با این روند استعدادهای ناب فوتبال را سوزاند. ضمن اینکه ما بر این باوریم که حتی در تیم ملی هم باید جوانگرایی صورت گیرد، اما اینجا و در تیم امید کاملاً برعکس اقدام میکنیم.
بعید نیست که به دلیل رد شدن فهرست امیدها شرایط برای اعزام بیرانوند به ناگویا مهیا نشود، اما حتی اگر بتواند این تیم را همراهی کند هم نباید چنین اجازهای داده شود تا انگیزه و روحیه بازیکنانی که فرصت بروز استعداد و تواناییهای خود را دارند خدشهدار نشود. به همین دلیل انتظار میرود بحث مطرح شده در حد شایعه باقی بماند تا فرصتی به امیدها داده شود برای اثبات خود در بازیهای آسیایی ناگویا.
شاید در نگاه اول، حضور یک دروازهبان باتجربه در چنین مسابقاتی تصمیمی برای بالا بردن شانس موفقیت تیم به نظر برسد، اما اگر قرار است آینده تیم ملی از همینجا ساخته شود، چرا باید فرصت تجربهاندوزی را از بازیکنان جوان بگیریم، خصوصاً که شنیده میشود کادر فنی تیم امید هم علاقهای به استفاده از بیرانوند ندارد. حسین عبدی و همکارانش دروازهبانهایی در اختیار دارند که قرار است تواناییهای خود را در ناگویا به رخ بکشند. محمد خلیفه، ادیب زارعی و چند دروازهبان جوان دیگر. خلیفه حتی تجربه حضور در جام جهانی را هم دارد و طبیعتاً حضور چنین بازیکنانی، یعنی تیم امید برای ایستادن درون دروازه، چندان بیدفاع نیست.
سالهاست که در خصوص جوانگرایی در فوتبال بحث میشود. در خصوص اینکه باید به بازیکنان جوان فرصت داد جهت پشتوانهسازی برای آینده و نسل بعدی فوتبال، اما نوبت به امیدها که میرسد، ناگهان همان منطق رنگ دیگری پیدا میکند و به جای اینکه فرصت را در اختیار جوانها بگذاریم، به سراغ بازیکنانی میرویم که سالهاست در بالاترین سطح فوتبال ایران و آسیا بازی کردهاند و اتفاقاً از شانسی که در اختیارشان گذاشته شده نیز به درستی بهره نبرده و به نتیجه قابل توجهی هم دست نیافتهاند. با وجود این همچنان گویا انتخاب اول برخی همان بزرگسالان هستند! حال آنکه ناگویا میتواند سکوی پرتاب و فرصتی طلایی برای امیدهایی باشد که دیر یا زود باید به جمع بزرگسالان بپیوندند. اما اگر امروز با استفاده از بیرانوندها فرصت عرضاندام را از آنها بگیریم کی قرار است تجربهاندوزی کنند برای آیندهای بهتر؟
