محمدجواد حق‌شناس در یادداشتی با عنوان «واشینگتن و معمای تاب‌آوری ایرانیان/ روابط ایران و امریکا؛ گفتارهایی پیرامون جمهوری سوم» نوشت: آیا زمامداران امروز امریکا، ایران و ایرانیان را به‌درستی می‌شناسند؟ آیا در محاسبات نظامی و سیاسی واشینگتن، در کنار توان موشکی، ظرفیت اقتصادی و ساختار حکمرانی، جایی نیز برای تاریخ، فرهنگ، حافظه جمعی و اراده ملی ایرانیان در نظر گرفته شده است؟ و مهم‌تر آنکه آیا تصمیم‌سازان امریکایی می‌توانند میان نارضایتی مردم از ناکارآمدی‌های حکمرانی و احساس تعلق آنان به استقلال و تمامیت سرزمینی ایران تمایز بگذارند؟
این پرسش‌ها هنگامی اهمیت بیشتری می‌یابند که سیاست واشینگتن در قبال ایران، میان اهدافی متفاوت در نوسان بوده است؛ از مهار برنامه هسته‌ای و تغییر رفتار منطقه‌ای تا تهدید ساختار سیاسی و سخن گفتن از توافق. آیا اهداف سیاسی جنگ، به‌اندازه ابزارهای نظامی آن روشن بوده‌اند؟
در نخستین روز جنگ، حمله به مدرسه‌ای در میناب، بنا بر آمار اعلام‌شده، جان ۱۶۸ انسان بی‌گناه را گرفت که بیشتر آنان کودکان دبستانی بودند. این فاجعه، پیش از هر چیز، مصیبتی انسانی است که بررسی مستقل مسوولیت عاملان آن را ضروری می‌سازد. اما پیامدهای چنین رویدادی به همان روز و همان شهر محدود نمی‌ماند. مرگ کودکان در مدرسه، زخمی بر حافظه جمعی جامعه بر جای می‌گذارد که با پایان عملیات نظامی به‌آسانی التیام نمی‌یابد. آیا طراحان جنگ، تأثیر چنین فجایعی را بر احساسات و مناسبات آینده ملت‌ها در محاسبات خود منظور کرده‌اند؟ …
دانلود از کافه بازار
