این رقم در مقایسه با زمستان ۱۴۰۴ که ۹ هزار و ۸۱۳ مورد معاینه ثبت شده بود، بیش از ۳۶ درصد افزایش نشان می‌دهد. معاینات مربوط به همسرآزاری روانی زنان نیز از ۱۹ مورد در زمستان به ۳۰ مورد در بهار رسیده است.
البته این ارقام تعداد معاینات انجام‌شده را نشان می‌دهد و نمی‌توان آن را معادل تعداد زنان خشونت‌دیده دانست. با این حال، همین آمار به‌تنهایی برای به صدا درآمدن زنگ خطر کافی است. اما در برابر این واقعیت چه کرده‌ایم؟
قانونی که قرار بود از زنان در برابر خشونت حمایت کند، حدود ۱۵ سال است در مسیر تدوین و تصویب گرفتار شده است. لایحه‌ای که باید به پشتوانه‌ای حقوقی برای زنان تبدیل می‌شد، همچنان در پیچ‌وخم تصمیم‌گیری‌هاست. در تمام این سال‌ها، خشونت متوقف نشده، اما قانون حمایتی نیز به سرانجام نرسیده است.
مسئله فقط خلأ قانونی نیست. ما با غیبت جدی آموزش و پیشگیری هم روبه‌رو هستیم. کدام برنامه فراگیر در مدارس برای آموزش احترام، برابری و حل اختلاف بدون خشونت اجرا شده است؟ کدام سیاست فرهنگی مستمر برای مقابله با خشونت خانگی وجود دارد؟ رسانه‌ها، سینما و تلویزیون چقدر در شکستن کلیشه‌هایی که تحقیر، سلطه و خشونت را در روابط خانوادگی عادی جلوه می‌دهند، نقش داشته‌اند؟
خشونت خانگی با توصیه به صبوری زنان از بین نمی‌رود. با پندهای اخلاقی و شعارهای خانوادگی هم متوقف نمی‌شود. زنی که خشونت را تجربه می‌کند، پیش از هر چیز به امنیت، حمایت قانونی، امکان گزارش بدون ترس، پناهگاه امن و استقلال اقتصادی نیاز دارد. …
دانلود از کافه بازار
