وقتی هوا آلوده است، مسئولان از شرایط جوی، ترافیک و منابع آلاینده می‌گویند و وقتی هوا پاک می‌شود، معمولاً هیچ دستگاهی نمی‌تواند سهم مشخص خود را در این اتفاق توضیح دهد.
دستگاه‌هایی که قرار بود هوای شهرها را پاک کنند، در این ۹ سال دقیقاً چه کرده‌اند و چرا ترک فعل احتمالی آنها به یک مطالبه جدی قضایی تبدیل نشده است؟
تهران بار دیگر در محاصره آلودگی هوا قرار گرفته و طبق اعلام امروز، پایتخت تا ۴۸ ساعت آینده نیز با شرایط آلوده مواجه خواهد بود. این خبر شاید برای شهروندان تهرانی تازگی نداشته باشد؛ همان داستان تکراری پاییز و زمستان، همان توصیه‌ها برای کاهش تردد، استفاده نکردن از خودروهای شخصی و مراقبت از گروه‌های حساس و البته همان وعده‌های تکراری مسئولان برای بهبود کیفیت هوا.
اما مسئله فقط آلوده بودن هوای امروز تهران نیست؛ مسئله این است که چرا پس از سال‌ها قانون‌گذاری، تشکیل کارگروه، برگزاری جلسه، صدور هشدار و ارائه برنامه، هنوز کیفیت هوای شهر به شرایط جوی وابسته است؟
اگر باد بوزد و باران ببارد، آلودگی موقتاً کاهش پیدا می‌کند؛ اما این اتفاق را نمی‌توان دستاورد دستگاه‌های مسئول دانست. همان‌طور که انباشت آلاینده‌ها در روزهای سرد و بدون وزش باد را نیز نمی‌توان صرفاً به گردن طبیعت انداخت. وظیفه مدیریت شهری و دستگاه‌های مسئول این است که حتی در شرایط نامساعد جوی، میزان انتشار آلاینده‌ها را کاهش دهند؛ نه اینکه منتظر تغییر وضعیت هوا بمانند. ۹ سال از تصویب قانون گذشت؛ مردم همچنان منتظر هوای پاک‌اند
قانون هوای پاک در سال ۱۳۹۶ با هدف کنترل منابع آلاینده، بهبود کیفیت سوخت، اصلاح وضعیت خودروها، کاهش آلودگی صنایع و ایجاد هماهنگی میان دستگاه‌های اجرایی تصویب شد.
این قانون بیش از ۳۰ ماده دارد و برای مجموعه‌ای از دستگاه‌های اجرایی، وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها تکالیف مشخصی تعیین کرده است. از وزارت نفت و نیرو گرفته تا وزارت کشور، صمت، راه و شهرسازی، بهداشت، شهرداری‌ها، پلیس، سازمان حفاظت محیط زیست و سازمان استاندارد. …
دانلود از کافه بازار
