سباستین للیو؛ فیلمسازی که آدم‌های به حاشیه رانده‌شده را به مرکز قاب آورد

به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک؛ سباستین للیو، فیلمساز شیلیایی که با «یک زن شگفت‌انگیز» نخستین اسکار تاریخ سینمای بلند شیلی را به دست آورد و با فیلم‌هایی چون «گلوریا» ، «نافرمانی» و «شگفتی» به یکی از چهره‌های مهم سینمای مؤلف معاصر تبدیل شد، در ۵۲ سالگی درگذشت. او هنگام مرگ مشغول ساخت «شاعر شیلیایی» ، اقتباسی از رمان آلخاندرو زامبرا، بود. اما برای فهم اهمیت للیو، بهتر است از جایزه‌ها شروع نکنیم؛ از آدم‌های فیلم‌هایش شروع کنیم: زنانی که نمی‌خواستند مطابق نقشی که جامعه برایشان نوشته بود زندگی کنند.فیلمسازی که از شیلی آمد و جهان را غافلگیر کرد

خبر درگذشت للیو ابتدا در شیلی منتشر شد و پس از آن بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بین‌المللی پیدا کرد. خانواده او علت مرگ را مشکلات سلامتی اعلام کردند، اما توضیح بیشتری درباره جزئیات آن ندادند. گفته شد که او در خانه‌اش در سانتیاگو درگذشته است.

للیو پس از موفقیت جهانی «یک زن شگفت‌انگیز» به یکی از چهره‌های شناخته‌شده سینمای معاصر تبدیل شد. او در سال‌های بعد میان سینمای شیلی و پروژه‌های انگلیسی‌زبان رفت‌وآمد کرد و آثاری ساخت که با وجود تفاوت در زبان، جغرافیا و فضای فرهنگی، دغدغه‌ای مشترک داشتند: انسان‌هایی که برای به دست آوردن حق انتخاب و زندگی مستقل، باید در برابر محدودیت‌های اجتماعی بایستند.سینمای نوین شیلی و فیلمسازی که از گذشته فرار نمی‌کرد

للیو در ۸ مارس ۱۹۷۴ در مندوزای آرژانتین متولد شد و در دو سالگی همراه خانواده‌اش به شیلی رفت. مدتی روزنامه‌نگاری خواند و سپس وارد مدرسه سینمای شیلی شد.او به نسلی از فیلمسازان شیلیایی تعلق داشت که سینمای کشورشان را به جهان معرفی کردند؛ نسلی که نام‌هایی چون پابلو لارائین نیز در آن دیده می‌شود. این فیلمسازان، هر یک به شیوه خود، به سراغ تاریخ معاصر شیلی و تأثیر سال‌های دیکتاتوری آگوستو پینوشه بر زندگی مردم رفتند.

فیلم‌های للیو اغلب سیاسی به معنای متعارف نبودند و کمتر به شعارهای مستقیم تکیه می‌کردند. او سیاست را در زندگی خصوصی شخصیت‌هایش جست‌وجو می‌کرد: در رابطه یک زن با خانواده‌اش، در نگاه جامعه به یک زن ترنس، در محدودیت‌های مذهبی و حتی در این پرسش که آیا یک زن در میانسالی همچنان حق دارد عاشق شود و برای زندگی‌اش تصمیم بگیرد؟«خانواده مقدس» ؛ آغاز مسیری متفاوت …