بازار
براساس گزارش پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، ۱۴۰ جلد کتاب در معرض رطوبت قرار گرفته‌اند، حدود ۹۵ جلد نم‌خورده و آسیب هشت جلد جدی ارزیابی شده است. هرچند وزیر علوم تأکید کرده نسخه‌های خطی آسیب ندیده‌اند، اصل ماجرا همچنان پابرجاست: چرا یک کتابخانه ارزشمند باید با چنین حادثه‌ای روبه‌رو شود؟ نگران‌کننده‌تر اینکه این اتفاق سابقه دارد. سال ۱۳۹۸ نیز بخشی از اسناد آرشیو ملی ایران در طبقه منفی پنج ساختمان آرشیو بر اثر نفوذ آب آسیب دیدند.
گزارش‌های منتشرشده درباره آن حادثه از آسیب دیدن حجم قابل‌توجهی از اسناد و حتی غفلت ۶۰ ساعته در سرکشی به مخزن حکایت داشت. حالا با گذشت چند سال، دوباره خبر نفوذ آب به یک مجموعه فرهنگی منتشر شده است. این تکرار را نمی‌توان با عنوان حادثه‌ای غیرمنتظره از کنار گذاشت.
مدیریت دولتی؛ گرفتار روزمرگی و فاقد آینده‌نگری
مسئله فقط فرسودگی ساختمان یا نقص یک سیستم تأسیساتی نیست؛ باید درباره شیوه مدیریت نهادهای دولتی و فرهنگی نیز پرسید. مدیریتی که عمدتاً پس از وقوع حادثه فعال می‌شود، جلسه اضطراری تشکیل می‌دهد، دستور بررسی صادر می‌کند و وعده مرمت و اصلاح می‌دهد، ولی کمتر نشانی از برنامه‌ریزی بلندمدت و پیشگیری در آن دیده می‌شود. این همان مدیریت مقطعی است؛ مدیریتی که به جای شناسایی خطر پیش از وقوع، منتظر می‌ماند تا خسارت اتفاق بیفتد و بعد به فکر چاره بیفتد.
ماجرای موزه هنرهای معاصر تهران نیز به همین نگرانی دامن می‌زند. کامران دیبا، معمار و طراح این موزه، در مهرماه امسال بار دیگر درباره خطر سیلاب و احتمال آسیب به ساختمان، باغ مجسمه و آثار ارزشمند این مجموعه هشدار داد. او تجربه ورود سیلاب به بخش‌هایی از موزه در سال ۱۳۹۱ را نیز یادآوری کرد و نسبت به شرایط کنونی ابراز نگرانی کرد. این هشدار را باید جدی گرفت؛ زیرا موزه هنرهای معاصر فقط یک ساختمان فرهنگی نیست، بلکه میزبان مجموعه‌ای از آثار ارزشمند نقاشی و هنر مدرن ایران و جهان است.
…
