میدان به مثابه یک رسانه

جام جم آنلاین:  آن دوست قدیمی که طی گذشت ده‌ها سال نه تیپ و ظاهرش تغییر کرده و نه عقایدش، شامگاه چهارشنبه تماس گرفت و مرا به میدان انقلاب دعوت کرد. کمی من‌ومن کردم؛ ولی قاطعانه گفت که دنبالم می‌آید تا با هم در جمع شبانه مردم در میدان انقلاب حاضر شویم. پیشنهاد دادم برویم یک کافی‌شاپ یا قهوه‌خانه‌ای بنشینیم و گپ بزنیم ولی گفت کسالت دارد و تنها چای دارچینی میدان انقلاب سرحالش می‌آورد.   کمتر از یک ساعت بعد ضلع شمالی میدان انقلاب داشتیم چای دارچینی در استکان شیشه‌ای می‌خوردیم و امیر قاه‌قاه می‌خندید. آنجا از بیمار‌ی‌اش برایم گفت و مشکلات ریز و درشتی که او را محاصره کرده است. از محل کار تعلیق شده و صاحبخانه‌اش هر روز تماس می‌گیرد تا خبر افزایش اجاره‌خانه را به گوشش برساند. همه اینها را می‌گفت، چای می‌نوشید و می‌می‌خندید. می‌گفت «سکر المومنین» و به استکان چای اشاره می‌کرد.   میدان انقلاب برای او فقط یک میدان از ۷۱۸ میدان در شهر تهران نیست. این را از احوالپرسی و سلام و گپ‌وگفت با مردم آنجا می‌شد فهمید. خانمی حال مادرش را می‌پرسید و جانبازی روی ویلچر منتظر بود تا او کمکش کند. میدان مرتبا پر و خالی می‌شد و هر آن افراد جدیدی را در اطراف خود احساس می‌کردم. افرادی که نه‌فقط با امیر که طی ۲۰۵ شب با یکدیگر آشنا شده بودند. به زوج جوانی از دور اشاره کرد و گفت اینجا با هم آشنا شده و ازدواج کردند. هنوز هر شب در میدان حاضر می‌شوند تا با حضورشان دیگران را هم دلگرم کنند. کاری که هر یک از افراد حاضر در اینجا به آن پایبند است.   در میدان انقلاب کسب‌وکار‌هایی هم دیده می‌شد که در حاشیه حضور مردم شکل‌گرفته بود. در بساط‌ها از خوراکی‌های خانگی تا سجاده دستباف و لوازم‌التحریر دیده می‌شد و امیر عادت داشت از آنها خرید کند. آن شب هم خرید کرد و خریدش را به من داد و متوجه شدم بدون نیاز و فقط برای کمک به کسب‌وکار آن جوان‌ها خرید می‌کند. در شرایط بحران معیشتی و گرفتاری‌های مالی، مهربانی‌های مردم در میدان انقلاب مزه دلچسبی داشت.    امیر، خواسته یا ناخواسته مرا با رسانه‌ای قدرتمند آشنا کرد: میدان در قامت یک رسانه. مردی که با خط زیبایش پلاکارد می‌نوشت، جوانی که در بلندگو … …