امروز فناوریهایی وجود دارد که کارشناسان محیطزیست میتوانند با استفاده از آنها، تغییرات زمین، وضعیت پوشش گیاهی، کیفیت آب، میزان گردوغبار و برخی نشانههای خطر را بررسی کنند؛ فناوریهایی مانند حسگرها، تصاویر ماهوارهای و الگوریتمهای هوش مصنوعی. حال پرسش اصلی این است که چرا با وجود چنین ظرفیتهایی، نظارت محیطزیستی ما بر معادن همچنان تا این اندازه به بازدیدهای دورهای و گزارشهای انسانی وابسته است؟
معادن بخش مهمی از اقتصاد کشور ما هستند و نمیتوان توسعه صنعتی و معدنی را نادیده گرفت. بااینحال، توسعه معادن زمانی قابل دفاع است که هزینههای آن بر منابع آب، خاک، هوا و زندگی جوامع محلی نیز کمتر دیده شود. در مناطق کمآب، برداشت آب برای فعالیتهای معدنی میتواند به یکی از عوامل تشدید فشار بر منابع زیرزمینی تبدیل شود. گردوغبار، تغییر کاربری زمین، تخریب زیستگاهها و مدیریت نامناسب پسماند نیز از مسائلی هستند که آثارشان ممکن است مدتها پس از پایان فعالیت معادن باقی بماند.
بخشی از مسئله و مشکلات محیطزیستی به ساختار نظارت بازمیگردد؛ ساختاری که در آن ممکن است فاصله زیادی میان زمان وقوع تغییر، شناسایی آن و رسیدگی وجود داشته باشد. وقتی اطلاعات در فاصله بازدیدها ثبت نمیشود یا بخش مهمی از آن به گزارش خود بهرهبرداران معادن وابسته است، امکان بررسی دقیق روند تغییرات محدود میشود. در چنین شرایطی، نظارت ممکن است بهجای پیشگیری، به واکنش پس از وقوع خسارت تبدیل شود. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































