زهره، مقصد تازه ناسا

محبوبه ستارزاده؛ گروه علم و فناوری:   ناسا با سرعت بخشیدن به دو مأموریت «داوینچی» و «وریتاس»، قصد دارد پرده از رازهای سیاره‌ای بردارد که با وجود شباهت‌های اولیه به زمین، به جهانی سوزان و غیرقابل‌سکونت تبدیل شده است. در کنار این برنامه‌ها، مأموریت اروپایی «انویژن» و یک طرح خصوصی برای بررسی ابرهای زهره نیز می‌توانند فصل تازه‌ای در شناخت این همسایه مرموز زمین رقم بزنند.

زهره، دومین سیاره منظومه شمسی، سال‌ها زیر سایه مریخ و دیگر مقصدهای جذاب فضایی قرار داشت؛ اما اکنون نشانه‌های روشنی از تغییر این وضعیت دیده می‌شود. برنامه‌های جدید ناسا، همراه با تلاش‌های اروپا و بخش خصوصی، نشان می‌دهد که دانشمندان قصد دارند بار دیگر این سیاره را به یکی از محورهای اصلی پژوهش‌های سیاره‌ای تبدیل کنند. این بازگشت، تنها به معنای ارسال چند فضاپیما نیست؛ بلکه فرصتی برای پاسخ دادن به پرسش‌هایی بنیادین درباره تاریخ زمین، تحول اقلیم و شرایط شکل‌گیری محیط‌های قابل‌سکونت در منظومه شمسی است.

همسایه‌ای نزدیک با رازهای ناشناخته

زهره از بسیاری جهات شباهت چشمگیری به زمین دارد. اندازه و ساختار کلی این دو سیاره به یکدیگر نزدیک است و دانشمندان احتمال می‌دهند زهره در گذشته شرایط اقلیمی متفاوتی را تجربه کرده باشد. با این حال، امروز با جهانی روبه‌رو هستیم که محیط آن برای حیات، بسیار نامساعد است چراکه دمای سطح زهره به حدود ۴۶۷ درجه سانتی‌گراد می‌رسد؛ حرارتی که حتی برای ذوب سرب کافی است. جو این سیاره عمدتاً از دی‌اکسید کربن تشکیل شده و ابرهای اسید سولفوریک، آن را پوشانده‌اند. فشار جو در سطح نیز حدود ۹۳ برابر فشار هوا در سطح دریاهای زمین است؛ شرایطی که فرود آوردن کاوشگر و حفظ عملکرد تجهیزات را به چالشی پیچیده تبدیل می‌کند. …