در جریان یک رابطه، مغز به مجموعه ای از اتفاقات تکراری عادت می کند: پیام صبحگاهی، تماس شبانه، تعریف کردن اتفاق های روز، انتظار برای پاسخ و برنامه ریزی برای دیدار. به تدریج این رفتارها قابل پیش بینی می شوند. گوشی نیز از یک وسیله معمولی به نشانه حضور آن فرد تبدیل می شود. پس از جدایی، گوشی، شماره، عکس ها و صفحه گفت و گو همچنان وجود دارند، اما کسی که به آنها معنا می داد دیگر حضور ندارد. همین فاصله میان الگوی قدیمی و واقعیت جدید می تواند انتظار را زنده نگه دارد.
به همین دلیل ممکن است پیش از آنکه آگاهانه تصمیمی بگیرید، گوشی را بررسی کنید. این حرکت گاهی بیشتر از آنکه انتخاب باشد، ادامه عادتی است که هنوز با شرایط تازه هماهنگ نشده است. شاید منتظر پیام نیستید؛ منتظر پایان دیگری هستید
گاهی فرد واقعا منتظر یک سلام ساده نیست. او منتظر توضیح، عذرخواهی یا نشانه ای است که ثابت کند هنوز برای شریک سابق اهمیت دارد.
چرا رفت؟ آیا هنوز به من فکر می کند؟ آیا تصمیمش قطعی بود؟ آیا من برایش کافی نبودم؟ آیا ممکن بود رابطه را نجات داد؟ و ...
در این وضعیت، پیام به نماد یک مسئله حل نشده تبدیل می شود. فرد تصور می کند اگر شریک سابق چیزی بنویسد، ابهام تمام خواهد شد اما حتی رسیدن یک پیام هم همیشه پاسخ اصلی را نمی دهد. ممکن است برای چند ساعت اضطراب را کاهش دهد و بعد پرسش های تازه ای ایجاد کند.
اضطراب دلبستگی می تواند انتظار را شدیدتر کند
افراد پس از جدایی واکنش یکسانی ندارند. پژوهش ها نشان داده اند اضطراب دلبستگی می تواند با اشتغال ذهنی بیشتر درباره شریک سابق، دشواری جدایی روانی و پریشانی شدیدتر همراه باشد. وقتی سیستم دلبستگی فعال است، ذهن به دنبال نشانه نزدیکی می گردد. آخرین بازدید، عکس تازه، وضعیت آنلاین یا حتی یک تغییر کوچک در صفحه اجتماعی می تواند مهم به نظر برسد. …

بازار






























































































