یکی از اهداف همیشگی آمریکا در فشار بر ایران، ایجاد شکاف و اختلاف در داخل ساختار تصمیم‌گیری کشور بوده است. واشنگتن امیدوار است با ارسال پیام‌های چندگانه، مخاطب‌سازی گزینشی و ترکیب تهدید و پیشنهاد (استراتژی چماق و هویج)، میان مسئولان سیاسی، دیپلماتیک، امنیتی و نظامی فاصله بیندازد.
اما مواضع هفته‌های اخیر نشان می‌دهد دست‌کم در سطح سیاست اعلامی، هماهنگی و هم‌افزایی روشنی میان مدیران ارشد کشور شکل گرفته است. اگرچه ادبیات افراد ممکن است متفاوت باشد، اما پیام بنیادین و محوری کاملاً واحد است: ایران اصل مذاکره را رد نمی‌کند، اما تن دادن به مذاکره زیر سایه فشار و تهدید را نمی‌پذیرد. بر این اساس، ایالات متحده موظف است پیش از هرگونه گشایش سیاسی، گام‌های اعتمادساز مشخصی را بردارد.
۲. اجماع نهادی؛ از شورای عالی امنیت ملی تا دولت و مجلس
محسن رضاییاز موضع شورای عالی امنیت ملی، بر همین چارچوب راهبردی تأکید کرده است. نکته حائز اهمیت در سخنان او، صرفاً اشاره به «هفت شرط ایران» نیست؛ بلکه تصریح می‌کند در جلسه‌ای با حضور رئیس‌جمهور و وزیر امور خارجه، درباره ابلاغ این شروط تصمیم‌گیری قطعی شده و «بحث جدید و شرط جدیدی» مطرح نیست. این گزاره به روشنی نشان می‌دهد مواضع اعلام‌شده محصول تصمیم‌های فردی یا رقابت‌های بین‌نهادی نیست، بلکه حاصل تصمیمی هماهنگ و متفق‌القول در عالی‌ترین سطح حاکمیتی کشور است.
محمدباقر قالیباف نیز از جایگاه ریاست تیم مذاکره‌کننده، دقیقاً همین خط مشی را تداوم بخشیده و یادآور شده است که شرایط ایران مکرراً به میانجی‌ها اعلام شده و سیاست کهنه «چماق و هویج» دیگر قادر به تغییر محاسبات تهران نخواهد بود. تأکید دوباره او بر پذیرش هفت شرط ایران، گواه این است که مجلس و شورای عالی امنیت ملی در تبیین خطوط قرمز و راهبردی مذاکرات، صدایی کاملاً واحد و هماهنگ دارند.
۳. نقش‌آفرینی دستگاه دیپلماسی و قوه مجریه …
دانلود از کافه بازار
