نازنین فاطمه، یگانه و یسنا، مأمن و پناهشان این روزها مزار پدرشان است؛ ۲۵۰ شب است که صورت بابا را از قاب عکسش بوسه می‌زنند. حالا بتول رفیعی هم مادر است و هم پدر! مثل تمام زنان غیوری که مردانشان را برای ماندن وطن به دستان پرمهر خدا سپردند. سخت است به خدا، داغ بزرگی است؛ هرچه می‌گذرد جگرسوزتر می‌شود. شاید مصاحبه ما ۸ ماهی طول کشید؛ هر بار که با او صحبت کردم بغض بود و وقتی دخترها نبودند تبدیل می‌شد به هق‌هق‌های دلتنگی و امان از بی‌قراری دخترها!
این بار روایتی می‌خوانید از بتول رفیعی، همسر شهید سروان سعید کورانی از شهدای مظلوم نیروی انتظامی واقعه هولناک شبه‌کودتای هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ اسفراین.
معنای واقعی آرامش
سعید، تکیه‌گاهم بود؛ معنای واقعی آرامش و واژه «مهربانی». او متولد سال ۱۳۷۰ بود؛ مهربانی‌اش حد نداشت و فداکاری‌اش بی‌صدا بود؛ از آن آدم‌هایی که دردشان را در دلشان نگه می‌دارند و لبخندشان را نثار دیگران می‌کنند.
او در دامان مادری صبور و مهربان بزرگ شد و همیشه احترام خانواده برایش خط قرمز بود. کنار یک برادر قد کشید، اما در ۲۲ سالگی، داغ بزرگی بر دلش نشست و پدرش را از دست داد. این غم زودهنگام، او را زودتر از سنش مرد کرد؛ مسئولیت‌پذیرتر شد و محکم‌تر ایستاد، بی‌آنکه خم به ابرو بیاورد.
سال‌های تحصیلش را در اسفراین گذراند؛ ساده، بی‌ادعا و پرتلاش. اولین بار او را در امامزاده احمدرضای روستای کوران، همان‌جا که پر از عطر بهشتی خداست، دیدم! ما برای ادای نذری آمده بودیم و همان شد سرآغاز آشنایی‌مان. ۶ ماه بعد، سال ۱۳۸۹، خدا مسیر زندگی‌مان را مشخص کرد.
مرزهای وطن، آرامش تو بود
سعید جان! می‌خواهم برایت از سفر ۱۵ ساله زندگی‌مان بگویم. …
دانلود از کافه بازار
