گرچه بازهم برای رفتن به اداره آگاهی مردد بود، اما چارهای نبود. سهیل، پسر خواهرش جواب درست و حسابی به او نمیداد و ناپدید شدن آذر هم چند روزی طول کشیده بود و واقعاً جای نگرانی داشت.
آرمان پشت فرمان خودرویش نشست و ساعتی بعد مقابل در آهنی بزرگ اداره آگاهی توقف کرد. از سرباز جلوی در پرسید اداره مربوط به گمشدهها کجاست؟ پسر جوان هم او را به سمت اداره چهارم پلیس آگاهی راهنمایی کرد. وقتی وارد شعبه شد افسران پلیس هر کدام مشغول رسیدگی به پروندهای بودند. گوشهای ایستاد تا اینکه یکی از افسران بعد از اینکه کار بازجوییاش از یک متهم تمام شد از او خواست علت حضورش در اداره را توضیح دهد. آرمان نگاهی به اتیکت روی لباس افسر پلیس انداخت و نامش را خواند سرهنگ صالح عبدینژاد.
مرد میانسال جلو رفت و سلامی کرد و گفت: «جناب سرهنگ خواهرم ناپدید شده است. آذر چند روزی است که انگار آب شده و به زمین فرو رفته است. هیچ کسی هم از او خبر ندارد. بعد صدایش را کمی پایینتر آورد و ادامه داد:« فکر میکنم کار پسرش باشد. سهیل اعتیاد شدید به مواد مخدر دارد و اینطور که من فهمیدهام کلی هم بدهی بالا آورده است. معلوم است دیگر وقتی بیکار است و کلی پول مواد مخدر میدهد و یک ریال هم درآمد ندارد یا از خواهر بیچاره من پول میگیرد یا از دیگران قرض میکند.»
افسر جوان گفت: «مشخصات خواهرتان و آدرس محل سکونتش همچنین شماره تماس تلفن همراهش را بگویید.» …

بازار

































































































![[مینا حیدری] تسویهحساب در خانه!](/news/u/2026-11-08/ettelaat-zh0my.jpg)































































