محمدرضا منصوری از تهیهکنندگانی است که در سالهای اخیر تجربه حضور در پروژههایی با موضوع و فضای متفاوت را داشته است؛ از «شیشلیک» و «دسته دختران» تا «اسکورت» که پس از مسیری۶ ساله به اکران رسید و در جشنواره فیلم فجر نیز سیمرغ بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را بهدست آورد. «اسکورت» برای منصوری پروژهای بود که از مرحله فیلمنامه تا تولید و نمایش، با موانع مختلفی از تأمین سرمایه و هماهنگی با نهادهای متعدد تا دریافت مجوز روبهرو شد و در نهایت به یکی از تجربههای متفاوت کارنامه او تبدیل گردید. منصوری در گفتوگو با روزنامه «سازندگی» از دشواریهای تولید «اسکورت» و نقشی که تهیهکننده در عبور یک پروژه از چنین موانعی دارد میگوید؛ از اهمیت فیلمنامه و اینکه چرا معتقد است یک متن خوب میتواند سختترین مشکلات تولید را قابلتحمل کند، تا مسئله ممیزی، صدور مجوز و فاصله میان واقعیت جامعه و تصویری که امکان نمایش آن در سینما وجود دارد. او همچنین درباره اقتصاد امروز سینمای ایران، دشواری سرمایهگذاری بخش خصوصی، وضعیت اکران فیلمهای غیرکمدی، تبلیغات سینمایی در فضای مجازی و بلاتکلیفی «شیشلیک» صحبت میکند. منصوری که این روزها پیشتولید «پرنده کور» به کارگردانی منیر قیدی و «باران سیاه» به کارگردانی امیر پذیرفته را دنبال میکند، در این گفتوگو از تجربه تهیهکنندگی، چالشهای تولید فیلم در شرایط امروز و تصویری که از آینده سینمای ایران دارد، سخن گفته است.
اسکورت مسیری ۶ ساله برای رسیدن به تولید و نمایش طی کرده است. از نگاه شما سختترین بخش این مسیر چه بود؟ گرفتن مجوز، تأمین سرمایه یا متقاعد کردن عوامل و نهادهای مختلف برای ساخت فیلم؟
واقعیت این است که نمیتوانم یکی از این موارد را بهعنوان سختترین بخش انتخاب کنم؛ چون هرکدام در مقطعی تبدیل به مانعی جدی شدند. مسئله اصلی این بود که ما با یک پروژهای طرف بودیم که باید همزمان چند نهاد و مجموعه مختلف را نسبت به ضرورت و امکان ساخت آن متقاعد میکردیم، مثل نیروی انتظامی و وزارت ارشاد. در چنین شرایطی تهیهکننده و کارگردان باید همچنان به فیلم باور داشته باشند و بتوانند این باور را به دیگران منتقل کنند. …


دانلود از کافه بازار















































































































































