این یعنی ایران از لحاظ کمی حدود ۱/۵ درصد دنیا تایر تولید میکند؛ اما از لحاظ ارزش فقط ۱/۰ درصد ارزش جهانی این کالا را بهدست میآورد! در تایید این ادعا میتوان به آمار منتشرشده توسط سازمان بورس اشاره کرد که نشان میدهد ارزش تایرهای تولید ایران سالانه حدود ۱۰۰ هزار میلیاردتومان (حدود ۳۵۰ میلیوندلار) است.
به عبارت دیگر، تایرهای تولید ایران بسیار ارزانتر از قیمت جهانی در کشور فروخته میشوند؛ اما ارزان به دست مشتریان نهایی نمیرسند! اگرچه این موضوع مزایا و معایب خودش را دارد اما شاید نیمه پنهانی نیز در این ماجرا وجود داشته باشد.
شاید قیمتگذاری دستوری، ممنوعیت صادرات و نبود امکان رقابت از جمله دلایلی باشند که اجازه خلق ارزش واقعی را در صنایع تایر ایران نمیدهند؛ ولی هرچه باشد تا پایان امسال قیمت تایر با شرط و شروط آزاد شده است.» اما آیا این آزادسازی قیمت بهتنهایی میتواند ارزش واقعی را به صنعت تایر ایران بازگرداند؟ چه کسانی از فشار برای ارزانفروشی تایر توسط کارخانجات و حتی ممنوعیت صادرات آن سود میبرند؟
مصرفکننده نهایی یا گروهی خاص که همواره طی سالهای اخیر چهره آنها پشت برچسبهایی کلی نظیر «دلالان» پنهان شده است؟ آیا پای امضاهای طلایی و سهمیههای آنچنانی در میان است؟ به چه قیمتی؟!
دراینباره دکتر گنجی اظهار داشت: «قیمتهای دستوری تا امروز باعث شده اختلاف قیمت تایر میان کارخانه و بازار حتی به ۶۰ درصد برسد.» این درحالی است که به گفته گنجی، بسیاری از تولیدات تایر ایران استانداردهای لازم را حتی برای صادرات بهکشورهای اروپایی دارند.
استانداردهای تایر ایرانی در سطح اروپا …

بازار











































































































































![[مهرداد احمدی شیخانی] زندگی کنار دماوند](/news/u/2026-11-10/ettelaat-8lklh.jpg)




















