زن‌کشی یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد/ پشت هر قتل، سال‌ها خشونت پنهان است

به گزارش سلامت نیوز به نقل از شرق،میزان زن‌کشی در جامعه به سطح ترسناکی رسیده است. فاصله دو خبر به کوتاهی بالا و پایین ‌کردن صفحات مجازی است. متأسفانه این امر معطوف به نقطه یا مکان خاصی نیست و اقصی‌نقاط کشور را درگیر کرده است. سال‌ها پیش، هنگام تحقیق درباره قتل‌های موسوم به «ناموسی» در خوزستان، ابعاد این مسئله به گستردگی امروز نبود. آن جنایت‌ها بیشتر محدود به جغرافیای خاصی بودند. همان زمان هشدار داده شد: اگر این ناهنجاری اجتماعی با فرهنگ‌سازی و قانون‌گذاری مهار نشود، به دیگر مناطق گسترش خواهد یافت و دیگر صرفا «ناموسی» خوانده نخواهد شد. امروز همان پیش‌بینی تلخ به حقیقت پیوسته است. در جریان پژوهش پایان‌نامه‌ام درباره «همسرکشی در اهواز»، با مردانی گفت‌وگو کردم که همسران خود را به قتل رسانده بودند. مردانی که زنانشان را «شایسته مرگ» می‌دانستند. برای توجیه قتل، دلایلی چون خیانت یا گرایش‌های جنسی همسر را مطرح می‌کردند؛ ادعایی که هرگز اثبات نشده بود. اما در میان روایت‌های آنان یک عامل مشترک و تکرارشونده وجود داشت: خشونت رایج در خانواده. آنها اعتقاد داشتند زنان به حرفشان گوش نمی‌دادند و همین «بی‌اطاعتی» موجب عصبانیت و درنهایت قتل شده بود. این بخش از پژوهش، پرسش مهمی را پیش می‌کشد: ریشه این جنایت‌ها در کجاست؟ چگونه خانه‌ای که باید امن‌ترین پناهگاه انسان باشد، به صحنه قتل بدل می‌شود؟ پاسخ را نمی‌توان در یک عامل خلاصه کرد. عوامل متعددی در کارند؛ از خلأهای قانونی و نبود حمایت‌های اجتماعی گرفته تا نبود آموزش‌های بنیادین در مدارس. هیچ‌گاه در میان درس‌هایی که آموختیم، آموزش ندیدیم که هنگام خشم چه باید کرد، چگونه بحران را مدیریت کنیم و چه تبعاتی دارد اگر آسیب‌زدن به دیگری را راه‌حل فرض کنیم. در یکی از پرونده‌های زن‌کشی، زن و مرد هر دو تحصیل‌کرده و از قشر مرفه بودند. زن، تحصیل‌کرده روان‌شناسی و مرد، فردی مرتبط با حرفه‌های قانونی بود. اما چرا چنین انسانی به‌جای بهره‌گیری از مسیرهای مدنی، به رفتاری خشونت‌بار روی آورده است؟ بسیاری از زنانی که قربانی خشونت خانگی‌اند، … …