فرانک آرتا
من سالهاست رمانهای «فریده گلبو» را میخوانم و واقعیت این است که در ارزیابی آثارش باید گفت کملطفی در حق او شده است. درست است که همواره شیوه قصهنویسی او «خطی» و یادآور شهرزاد قصهگو است و شخصیتهای رمانهایش بالاخره در پایان داستانهایش فرجامی قطعی دارند و چون به نویسندگان قرن نوزدهم علاقهمند و وفادار است، نمیتوان آثارش را با دیگرانی که اینگونه نمینویسند، مقایسه کرد، چون جدا از بحثهای زیباییشناسانه، سلیقه هم در ارجحیت یک اثر نقش بسزایی دارد.
به هر حال هرکسی نوعی از ظرف نوشتن را انتخاب میکند؛ مهم این است که در دنیای خود، خلاقیت به خرج دهد و کششی ایجاد کند برای مخاطب، ضمن اینکه در طول تاریخ ادبیات هنوز هم برخی از آثار آنچنان که باید مورد توجه واقع نشدهاند و این به معنای نازلبودن آن اثر نیست. یکی از کارهای ارزشمند فریده گلبو، نگارش سه رمان منثور از خمسه نظامی یعنی «خسرو و شیرین»، «لیلی و مجنون» و «هفتپیکر» است که در شناخت نسل جدید از این شاعر بزرگ شایان تقدیر است و نیز رمان منثور «ویس و رامین» اثر فخرالدین اسعدگرگانی. با وجود اینکه چند سالی است دیگر نمینویسد، بر آن شدیم با او گفتوگویی داشته باشیم تا دلیل کمکاریاش را بپرسیم و همینطور با جهانبینی او در عرصه ادبیات بیشتر آشنا شویم.
این روزها مشغول چه کاری هستید؟
من چند سال است دیگر کار نوشتن را به شکل ثابت و حرفهای کنار گذاشتهام.
چرا؟
اجازه بدهید جواب شما را از قول خواجه حافظ شیرازی بدهم: «چون پیر شدی حافظ از میکده بیرون رو».
اختیار دارید. وقتی من کارهایتان را دنبال و روزنامههای قدیم را تورقی کردم، دیدم شما روزنامهنگاری بودید که بعدا وارد فضای رماننویسی و ادبیات کلاسیک شدید. میخواستم ببینم فضای خانوادگی شما چگونه بود؛ مشوقی داشتید یا خودجوش وارد چنین فضاهایی شدید؟ …


دانلود از کافه بازار





































































