روایت مرگ یک نوازنده

این کارگردان با تشریح اجرای جمعه‌ شب این گروه نمایشی گفت: جمعه شب هم همه چیز برای اجرا مهیا بود. طارق سازش را روی صحنه چیده بود که ناگهان ایست قلبی کرد و از دنیا رفت و گروه ما هنوز در شوک این اتفاق است؛ اتفاقی که پذیرش آن هیچ هم ساده نیست ولی در ذات زندگی و هنر یک ویژگی وجود دارد و اینکه هر دو یادآوری می‌کنند که زندگی چقدر کوتاه است و تا می‌توانیم باید به هم عشق بورزیم و مهر و دوستی را گسترش دهیم، گاه حتی ممکن است برای گفتن یک واژه محبت‌آمیز به کسی که دوستش داریم، حسرت بخوریم.

او گفت: طارق امروز کنار ما نیست ولی اتفاقا بیش از هر زمان دیگری همراه ماست. گویی پرده‌ای کنار رفته و حالا همه اعضای گروه با روشنی بیشتری او را نظاره می‌کنیم و به روشنی به یاد می‌آوریم که هیچ یک از ما جز مهربانی و لبخند چیزی از او به یاد نداریم.

پشت‌کوهی با اشاره به ذات هنر تئاتر که در هر شرایطی تعطیل‌ناپذیر است، افزود: قطع کردن اجرا، کار اشتباهی بود چون ما با اجرای تئاتر سیر طبیعی زندگی را که مرگ هم بخش تفکیک‌ناپذیر و مهمی از آن است، تداوم می‌بخشیم. از هنگام شکل‌گیری انسان و از زمان نگارش «گیلگمش» که از آن به عنوان نخستین متن مکتوب بشری یاد می‌شود، انسان در پی جاودانگی بوده و این چیزی است که برای طارق اتفاق افتاد. او در جایی با زندگی خداحافظی کرد که عشقش بود و همه زندگی‌اش را برای آن گذاشته بود و همین اتفاق، او را جاودانه کرد.

این کارگردان ادامه داد: ادامه اجراهای ما در پاسداشت طارق نیک‌پور … …