به گزارش جام جم آنلاین وی با نگارشِ نزدیک به سی کتاب در زمینهٔ پیشگویی هایِ کتابِ مقدس، او به یکی از مراجعِ اصلیِ تفسیرِ رویدادهایِ خاورمیانه در چارچوبِ الهیاتِ دوره گرایی (دیسپنسیشنالیسم - Dispensationalism ) بدل شده است.
این مقاله، با تکیه بر تحلیلِ گفتمانِ انتقادیِ آثارِ کلیدیِ هیچکاک – از جمله «ایران: بحرانِ پیش رو» ( Iran: The Coming Crisis, ۲۰۰۶) ، «آخرالزمان از نگاه احمدی نژاد» ( The Apocalypse of Ahmadinejad, ۲۰۰۷) ، «داعش، ایران، اسرائیل» ( SIS, Iran, Israel, ۲۰۱۶) و «طوفانِ پارس» ( The Persian Storm, ۲۰۲۶) – نشان می دهد که چگونه او با تفسیرِ گزینشیِ متونِ کتابِ مقدس، بازنماییِ ایران به عنوانِ «تهدیدیِ آخرالزمانی»، و هم سان انگاریِ «مهدیِ موعود» با «دجّال» (ضدمسیح - Antichrist )، به تقویتِ روایتِ «نبردِ تمدنی» ( Clash of Civilizations ) دامن زده و زیربنایِ فکریِ مجموعهٔ «امام دوازدهم» اثرِ جوئل روزنبرگ را فراهم کرده است.
مقاله در پایان به نقشِ این گفتمان در شکل دهی به فضایِ فکریِ جنگِ ۲۰۲۶ آمریکا و اسرائیل علیه ایران اشاره می کند و هشدار می دهد که پایه ریزیِ سیاستِ خارجی بر «پیشگویی»، خطری است که تمدنِ بشری را با «فیلم نامه ای آخرالزمانی» روبه رو می سازد.
۱. مقدمه: از دادگاه تا منبرِ پیشگویی
مارک هیچکاک، مسیریِ غیرمنتظره را پیمود تا به یکی از معتبرترینِ کارشناسانِ پیشگوییِ کتابِ مقدس در نسلِ کنونی بدل شود. او در سال ۱۹۸۴ از دانشکدهٔ حقوق فارغ التحصیل شد و مدتی برای یک قاضی در دادگاهِ تجدیدنظرِ جناییِ اکلاهما ( Oklahoma Court of Criminal Appeals ) کار کرد. اما پس از «فراخوانی روشن (الهام و رؤیا) برای خدمتِ تمام وقتِ دینی»، مسیرِ زندگی اش تغییر یافت. او به مدرسهٔ علمیهٔ دالاس رفت – همان مرکزی که یکی از مهم ترینِ پایگاه هایِ ترویجِ دوره گراییِ پیش آمیلِنیال ( Dispensational Premillennialism ) در جهان است – و در سال ۱۹۹۱ فارغ التحصیل شد. او دکترایِ خود را در ژانویهٔ ۲۰۰۶ از همین مؤسسه دریافت کرد ( Dallas Theological Seminary, n.d .). …
