این انتخاب، مهم‌ترین امتیاز ایده محوری سریال است. در ظاهر با مجموعه‌ای درباره هوش مصنوعی و ربات‌ها روبه‌رو هستیم، اما موضوع اصلی نه نمایش فناوری و نه توضیح قابلیت‌های فنی آن است. فناوری در اینجا بیشتر یک ابزار دراماتیک است؛ وسیله‌ای برای اینکه رفتارهای انسانی از بیرون دیده شوند. رباتی که باید آداب معاشرت، تعارف، روابط خانوادگی و احساسات را بشناسد، ناخواسته مخاطب را با پرسشی روبه‌رو می‌کند: آیا خود ما که سال‌ها در این مناسبات زندگی کرده‌ایم، همیشه معنای رفتارهایمان را می‌فهمیم؟
ربات‌ها؛ آینه‌ای برای دیدن تناقض‌های آدم‌ها
در داستان، دانشمندی با ساخت ربات‌های انسان‌نما، آنها را وارد موقعیت‌های واقعی زندگی می‌کند. حضور این موجودات در کنار خانواده‌ای که با بازی محمد نادری و رویا میرعلمی شکل گرفته، موتور اصلی موقعیت‌های کمدی را به حرکت درمی‌آورد. ماجرا از جایی جذاب می‌شود که ربات‌ها باید با قواعدی کنار بیایند که برای انسان‌ها بدیهی است، اما در واقعیت چندان هم ساده و قابل توضیح نیست؛ از تعارف‌های معمول گرفته تا واکنش‌های عاطفی، روابط اجتماعی و انتظاراتی که اعضای خانواده از یکدیگر دارند.
در این جنس کمدی، خنده الزاماً از یک شوخی کلامی بیرون نمی‌آید؛ گاهی از فاصله میان آنچه یک شخصیت انتظار دارد و آنچه در عمل اتفاق می‌افتد، شکل می‌گیرد. ربات ممکن است یک رفتار را کاملاً منطقی تفسیر کند، در حالی که انسان مقابل او بر اساس احساس، مصلحت، رودربایستی یا حتی تناقض‌های شخصی تصمیم گرفته است. همین فاصله می‌تواند موقعیت‌هایی بسازد که هم خنده‌دار باشند و هم تأمل‌برانگیز. …
دانلود از کافه بازار
