در این میان، مسئله اصلی چگونگی ایجاد تعادل است: چگونه میتوان هم به نیروهای حامی دولت میدان داد و هم از متخصصان و مدیران کارآمدِ دیگر جریانها استفاده کرد، بیآنکه انتخابها به سهمیهبندی حزبی یا معامله سیاسی تبدیل شود؟ «وفاق» میتواند پاسخی برای این پرسش باشد، اما تنها زمانی که بر شایستگی، برنامه مشترک و مسئولیتپذیری استوار باشد.
مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، وفاق را بهعنوان یکی از مبانی کار دولت مطرح کرد؛ ایدهای که در بهترین برداشت، دعوت به همکاری میان جریانهای سیاسی برای حل مسائل کشور است. اما منتقدان، بهویژه برخی چهرههای اصلاحطلب، میگویند آنچه در عمل رخ داده با معنای مطلوب وفاق فاصله دارد: بهزعم آنان، دولت در مواردی به نام وفاق به نیروهای جناح رقیب میدان داده، بیآنکه در مقابل، همراهی مؤثر یا تخصصی متناسب با نیازهای دولت دریافت کند. این نقدها را باید بهعنوان ارزیابی سیاسی منتقدان دید، نه حکمی قطعی درباره همه انتصابها.
وفاق، اگر فقط به حضور چهرههایی از جناحهای مختلف در دولت تقلیل یابد، بهتنهایی نشانه موفقیت نیست، پرسش مهمتر این است که آیا افراد منصوبشده با برنامه دولت همراهاند؟ آیا توانایی لازم برای مسئولیت خود را دارند؟ آیا در برابر نتیجه کارشان پاسخگو هستند؟ تنوع سیاسی میتواند به تصمیمگیری بهتر کمک کند، اما بدون معیار روشن برای انتخاب و سازوکار پاسخگویی، ممکن است به نارضایتی حامیان دولت و دشواری هماهنگی در کابینه بینجامد. …


دانلود از کافه بازار




























































