فرسودگی ناوگان حملونقل جادهای دیگر صرفاً یک مسئله فنی یا مربوط به سن وسایل نقلیه نیست؛ بلکه به یکی از حلقههای اصلی زنجیره مشکلات حملونقل عمومی تبدیل شده است. ناوگانی که بخش قابلتوجهی از آن عمر مفید خود را پشت سر گذاشته، با افزایش هزینه تعمیر و نگهداری، مصرف سوخت بالاتر و ریسکهای ایمنی بیشتری مواجه است و همزمان کاهش تعداد مسافران، توان اقتصادی شرکتهای حملونقلی برای سرمایهگذاری در نوسازی را محدودتر کرده است.
مهدی قلیزاده، مدیر توسعه و نوسازی ناوگان سازمان راهداری و حملونقل جادهای با بیان اینکه حملونقل بینشهری در دو بخش کالا و مسافر شرایط متفاوتی دارد، گفت: در بخش حملونقل مسافر بینشهری، از حدود ۱۴ هزار و ۵۰۰ دستگاه اتوبوس فعال، ۸ هزار و ۶۰۰ دستگاه فرسوده و ۳ هزار دستگاه در آستانه فرسودگی قرار دارند.در بخش حملونقل مسافر بینشهری، از حدود ۱۴ هزار و ۵۰۰ دستگاه اتوبوس فعال، ۸ هزار و ۶۰۰ دستگاه فرسوده و ۳ هزار دستگاه در آستانه فرسودگی قرار دارند. وضعیت در بخش مینیبوس حتی نگرانکنندهتر است و نزدیک به ۹۶ درصد ناوگان فعال این بخش از سن فرسودگی عبور کردهاند
۹۶ درصد مینیبوسهای کشور فرسودهاند
وی افزود: وضعیت در بخش مینیبوس حتی نگرانکنندهتر است و نزدیک به ۹۶ درصد ناوگان فعال این بخش از سن فرسودگی عبور کردهاند.
این آمار نشان میدهد مسئله نوسازی ناوگان مسافری، یک نیاز مقطعی نیست و عملاً به یک ضرورت ساختاری برای حفظ ظرفیت حملونقل عمومی تبدیل شده است. از سوی دیگر، فرسودگی در شرایطی ادامه دارد که بخش خصوصی سهم تعیینکنندهای در جابهجایی مسافران دارد و حدود ۹۹ درصد حملونقل مسافری توسط این بخش انجام میشود؛ بنابراین بدون ایجاد انگیزه اقتصادی برای سرمایهگذاری، امکان نوسازی گسترده ناوگان دشوار خواهد بود. …
