تاول های پمفیگوس معمولا شکننده هستند و به راحتی پاره می شوند و پس از آن زخم های دردناک یا سطوح زخمی روی پوست باقی می ماند. این زخم ها نیز در صورت مراقبت نامناسب می توانند دچار عفونت شوند. پمفیگوس مسری نیست و از فردی به فرد دیگر منتقل نمی شود.
دو نوع شایع این بیماری پمفیگوس ولگاریس و پمفیگوس فولیکوس هستند. پمفیگوس ولگاریس شایع ترین نوع است و اغلب با زخم های دردناک دهان شروع می شود. پمفیگوس فولیکوس معمولا غشاهای مخاطی را درگیر نمی کند و بیشتر پوست صورت، پوست سر و قسمت بالایی بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. علائم پمفیگوس ولگاریس
در پمفیگوس ولگاریس، زخم های دهان ممکن است نخستین علامت بیماری باشند و حتی پیش از ظاهر شدن ضایعات پوستی ایجاد شوند. این زخم ها می توانند دردناک باشند و خوردن، نوشیدن و حتی صحبت کردن را دشوار کنند.
بعدها ممکن است تاول ها و زخم هایی روی پوست یا برخی غشاهای مخاطی، از جمله نواحی تناسلی، ایجاد شوند. تاول ها معمولا خارش قابل توجهی ندارند و به دلیل شکنندگی، ممکن است بیمار بیشتر با زخم های باز مواجه باشد تا تاول های سالم. علائم پمفیگوس فولیکوس
در این نوع، غشاهای مخاطی معمولا درگیر نمی شوند. ضایعات بیشتر روی صورت، پوست سر و قسمت بالایی تنه دیده می شوند و ممکن است به شکل زخم های سطحی، پوسته دار یا دلمه بسته ظاهر شوند.
ضایعات می توانند باعث خارش، سوزش یا درد شوند و برخلاف پمفیگوس ولگاریس، معمولا زخم های دهانی مشخص ایجاد نمی کنند. چرا پمفیگوس ایجاد می شود؟
پمفیگوس یک بیماری خودایمنی است. در حالت طبیعی، سیستم ایمنی از بدن در برابر عوامل خارجی محافظت می کند، اما در پمفیگوس، پادتن هایی علیه برخی پروتئین های سلول های پوست و غشاهای مخاطی ساخته می شوند. این واکنش باعث جدا شدن سلول های پوست از یکدیگر و تشکیل تاول می شود. …
