در سوگ یکی از زنان نامدار موسیقی؛ آنچه از اقدس پورتراب در دست‌های شاگردانش باقی ماند

به گزارش اینتیتر به نقل از فرارو، حدود ۷۰ سال پیش، اقدس پورتراب روی صحنه تالار فرهنگ، پشت پیانو نشست و قطعه پایان تحصیلش را نواخت. قطعه که تمام شد، سبد گل را برداشت و مقابل چشم هیات داوران، آن را به گیتی امیرخسروی، استاد پیانوی خود تقدیم کرد.

به گزارش اعتماد، فریماه قوام‌صدری هنوز آن صحنه را به خوبی به یاد دارد: «چنان شکوهی داشت که من در ۷۶ سالگی هنوز آن را فراموش نکرده‌ام.» وقتی از آن روز حرف می‌زند، هنوز شعف تماشای پورتراب در صدایش پیداست؛ روزی که آرزو کرد خودش بتواند چنین دسته‌گلی را به استادش تقدیم کند و سال‌ها بعد، خودش نیز آن را به استادش هدیه داد. پورتراب اما از دهم مهر امسال دیگر در میان شاگردان و دوستانش نبود و هجدهم مهر، آن‌ها در سالروز ۸۷ سالگی‌اش به جای جشن تولد، دور هم جمع شدند تا از زنی بگویند که چیزهایی فراتر از نواختن پیانو به آن‌ها یاد داد. 

موسیقی برای اقدس پورتراب خیلی زود از درس و تحصیل فراتر رفت و از ۱۳ سالگی تدریس پیانو و آکاردئون را آغاز کرد. پیش از آن و از کلاس پنجم دبستان به هنرستان عالی موسیقی رفته و پیانو را نزد گیتی امیرخسروی، تنها رییس زن هنرستان عالی موسیقی ایران آموخته بود. در نهایت پس از اجرای کنسرتو پیانو شومان با ارکستر سمفونیک تهران، برای ادامه تحصیل به اروپا رفت.

شش سال و نیم تحصیل در فرانسه و آلمان و آموختن نزد ادیت پیخت-آکسنفلد، او را به ایران بازگرداند تا آنچه آموخته بود به نسل‌های بعد منتقل کند. سال ۱۳۶۲ به فرانسه مهاجرت کرد، اما فاصله جغرافیایی هم پیوندش را با هنرجویان ایرانی قطع نکرد. از او به عنوان «یکی از بزرگ‌ترین آموزش‌گران پیانو» در ایران یاد شده است که در طول زندگی خود شاگردان بسیاری از جمله احمد پژمان، نادر مشایخی، آندره مرادیان، نیلوفر بدریکوهی، محمد شمس و لیلا رمضان را آموزش داده است.  فراموش نکنیم …