چالش‌های موزه دارآباد

اغلب کسانی که به موزه حیات‌وحش دارآباد می‌آیند، پس از ورود به سالن اصلی پرسش اولشان از راهنمای موزه این است که تاکسیدرمی‌ها واقعی هستند یا مجسمه؟ آنها درباره شیوه تاکسیدرمی سؤال می‌کنند، اینکه با برق کار انجام می‌شود یا به شیوه دیگری. بسیاری از آنها وقتی از سالن خارج می‌شوند، تازه نگاهی به بالای سرشان می‌اندازند و ببر و موس را می‌بینند. عاج فیل‌ها هم همان وقت خروج توجهشان را جلب می‌کند.

کاریبو (گوزن شمالی در آمریکای شمالی) و گوزن مشک با آن دندان‌های خنجری، دو گونه جذاب دیگر هستند که حتماً درباره آنها سؤال می‌شود. ماهان سلمانپور، کارشناس دهه‌هشتادی حیات‌وحش، می‌خندد و می‌گوید: «همه اینها به کنار و مار پیتون به کنار. درباره این مار دو بار سؤال می‌پرسند، گاهی هم برای اینکه حس نکنند بی‌سواد جلوه می‌کنند، می‌گویند که این مار که الکی است دیگر! پاسخ ما منفی است و درباره گونه برایشان توضیح می‌دهیم.»

با انتقال مدیریت موزه به بخش خصوصی و با توصیه عبدالله سالاری، کارشناس حیات‌وحش، نیما قاسمی، محمدامین غفاری، ماهان سلمانپور و الوند محمدعلی‌زادگان جذب این مجموعه شدند. محمدعلی‌زادگان در بخش خزندگان کارش را شروع کرد. در ابتدای ورودش اوضاع فاجعه‌بار بود و هیچ سیستم تنظیم دمایی برای خزندگان وجود نداشت، کف محفظه فرش پهن کرده بودند و سال‌به‌سال کسی آنجا را تمیز نکرده بود.

این خزنده‌شناس می‌گوید: «مار بوآ که دمای زیر ۲۷ درجه را ندیده، باید در دمای ۱۲ درجه زمستان تاب می‌آورد.»

با مدیریت محمدعلی‌زادگان جایگاه خزندگان بهبود یافت و دمای محفظه نگهداری بوآ روی ۳۲ درجه ثابت ماند. او تیمار مار بوآیی را که دنده‌هایش شکسته بود، عفونت دستگاه تنفسی داشت و بدنش پر از زخم بود نیز به‌عهده گرفت و توانست وضعیت این گونه را بهبود دهد.

همان وقت که این خزنده‌شناس در حال تیمار و پیگیری وضعیت بخش خزندگان و ماهیان بود، سلمانپور سراغ بازدیدکنندگانی می‌رفت که به سالن اصلی می‌آمدند و بی‌توجه به پرندگان، از کنارشان عبور می‌کردند. «تلاش من این است که به آنها بگویم تمام این گونه‌ها در ایران زیست می‌کنند و باور غلطشان را درباره هما اصلاح کنم.»

تفکیک میان انواع گربه‌سانان، توضیح درباره انقراض و روند طبیعی این پدیده از دیگر فعالیت‌های سلمانپور در این موزه است. …