پرسیدم: «خودت چه تصویری از آینده شغلیات داری؟ دوست داری چه کاره شوی؟» گفت: «کار در سفارت و گسترش مناسبات فرهنگی را دوست دارم.»
با چنین هدفی، مسیر مترجمی و مطالعات ترجمه برایش قابل تأمل بود؛ بهویژه به دلیل پیوند آن با ارتباطات بینفرهنگی و مناسبات بینالمللی. اما بلافاصله نگرانی آشنایی را مطرح کرد: «با وجود هوش مصنوعی، به نظرتون مترجمی و شغل مترجمی جمع نمیشود؟»
پاسخم ساده بود: «اگر اینطور نگاه کنیم، آموزش و بسیاری از رشتههای دیگر هم باید جمع شوند. فرقی نمیکند، درست است؟» شاید همین گفتوگوی کوتاه، ما را به پرسشی بسیار بزرگتر برساند.
آموزش و مترجمی فقط دو نمونهاند؛ دو نمونه از دهها رشتهای که امروز با پرسش مشابهی مواجهاند. پزشکی، مهندسی، حقوق، معماری، مدیریت، حسابداری، روزنامهنگاری، روانشناسی و مشاوره، علوم اجتماعی، علوم پایه و برنامهنویسی نیز با فناوریای مواجهاند که میتواند بخشی از وظایف حرفهای آنها را انجام دهد.
پس پرسش اصلی این نیست که کدام رشته با آمدن AI از بین میرود. پرسش مهمتر این است: دانشگاه در عصر هوش مصنوعی دقیقاً چه نوع انسانی باید تربیت کند؟ اگر قرار باشد AI همهچیز را انجام دهد، پس ما چه کارهایم؟
هوش مصنوعی میتواند ترجمه کند، متن بنویسد، خلاصه کند، اطلاعات را دستهبندی کند، تحلیل اولیه ارائه دهد، کد تولید کند و حتی برای برخی تصمیمها پیشنهاد بدهد. اگر قرار باشد با هر فناوری جدید بپرسیم «کدام رشته از بین میرود؟»، دیر یا زود همین سؤال را درباره تقریباً همه رشتهها خواهیم پرسید.
اما شاید صورت مسئله را اشتباه انتخاب کردهایم. شاید سؤال اصلی این نباشد که: «AI کدام شغل را می گیرد؟»
بلکه: «در کنار AI، انسان برای انجام چه کاری باید تربیت شود؟» همین تغییر در پرسش، نگاه ما به دانشگاه را تغییر میدهد.
مشاغل فقط حذف نمیشوند؛ نقشها هم عوض میشوند …


دانلود از کافه بازار





