رمان «کسی نظرکرده آسمان نیست» را می‌توان تاملی بر «زندگیِ قرضی» دانست؛ زیستنی که می‌دانیم موقتی است، اما شاید همین موقتی‌بودن به آن درخششی خاص می‌بخشد.