دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

حسن مقدم، دوست دوران دانشجویی‌اش، به علت ابتلا به بیماری سل در آسایشگاه لیزن بستری شده بود. چند سالی از فارغ‌التحصیلی هر دوی آن‌ها می‌گذشت و در این مدت تنها...

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»

دختر با خود گفت: «با غروری که از حسن سراغ دارم، حتماً حالش خیلی بد است که مرا در جریان گذاشته.»