به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم، تصادف رانندگی در بسیاری از نقاط جهان بهعنوان یکی از مخاطرات زندگی روزمره شناخته میشود؛ حادثهای که حتی با رعایت قوانین و استانداردهای ایمنی نیز نمیتوان احتمال وقوع آن را به صفر رساند، اما آنچه در صنعت خودروسازی کشورهای پیشرفته بهعنوان یک اصل پذیرفته شده، تلاش برای به حداقل رساندن تلفات و جراحات در صورت وقوع تصادف است؛ اصلی که بر اساس آن خودرو باید علاوه بر فراهم کردن امکان جابهجایی، در لحظات بحرانی از جان سرنشینان خود محافظت کند.
در ایران اما مسئله ایمنی خودروها سالهاست به یکی از موضوعات مورد انتقاد پلیس، کارشناسان و نمایندگان مجلس تبدیل شده است. تصاویری که پس از برخی تصادفات از خودروهای متلاشیشده، کابینهای فروریخته، بدنههای تغییرشکلیافته و کیسههای هوای بازنشده منتشر میشود، بار دیگر این پرسش را مطرح میکند که سهم کیفیت خودرو در سرنوشت سرنشینان یک تصادف چقدر است و آیا خودروهای تولید داخل توانایی لازم برای محافظت از جان راننده و سرنشینان را دارند؟
مسئله اینجاست که در تحلیل تصادفات رانندگی، معمولاً توجه افکار عمومی و حتی بخش مهمی از اقدامات اجرایی به رفتار راننده، سرعت غیرمجاز، سبقت غیرمجاز، خستگی و خوابآلودگی و وضعیت راه معطوف میشود؛ عواملی که بدون تردید در وقوع حوادث نقش دارند، اما تمام ماجرا نیستند. خودرو نیز یکی از اضلاع اصلی ایمنی ترافیک است و کیفیت آن میتواند تفاوت میان یک حادثه با خسارت مالی و یک سانحه مرگبار را رقم بزند.
در واقع، ممکن است دو خودرو در شرایط تقریباً مشابهی دچار تصادف شوند، اما سرنشینان آنها پیامدهای کاملاً متفاوتی را تجربه کنند؛ تفاوتی که میتواند به استحکام اتاق، کیفیت سازه، عملکرد کمربند ایمنی و کیسه هوا و نحوه جذب و توزیع نیروی ضربه در بدنه خودرو مربوط باشد.
این موضوع بهویژه در تصادفات شاخبهشاخ، برخورد با موانع ثابت، واژگونی و تصادفات با سرعت بالا اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ جایی که خودرو باید بتواند فضای حیاتی سرنشینان را حفظ کند و مانع از ورود قطعات بدنه و اجزای داخلی به کابین شود.
هشدارهای مکرر پلیس؛ خودرو نباید عامل مرگ سرنشین باشد …


دانلود از کافه بازار
