صنعت دفاعی ایران امروز حاصل دههها انباشت دانش، تجربه و ابتکار متخصصانی است که در عرصههای زمینی، دریایی، هوایی، موشکی و پدافندی، مسیر خودکفایی را دنبال کردند. اما این مسیر یکشبه شکل نگرفت و در میان چهرههای اثرگذار آن، نام دریاسالار شهید علی شمخانی جایگاهی ویژه دارد؛ فرماندهای که پس از سالهای دفاع مقدس، در جایگاه وزیر دفاع، نگاه خود را از مدیریت نیازهای روزمره نیروهای مسلح به ایجاد ظرفیت پایدار برای تولید قدرت دفاعی معطوف کرد. شمخانی؛ از تجربه میدان تا معماری خودکفایی دفاعی
دوره مسئولیت شمخانی در وزارت دفاع، از مقاطع مهم پایهگذاری و شتاب گرفتن خودکفایی دفاعی کشور بود. گزارشهای رسمی از این دوره، آغاز مرحلهای تازه در پیشرفت صنایع نظامی و ورود برنامه موشکی به مسیر طراحی، تولید و توسعه گسترده را مورد اشاره قرار دادهاند.
اهمیت نقش شمخانی فقط در پیگیری تولید یک یا چند سامانه نظامی خلاصه نمیشد؛ نگاه او بر آن بود که صنعت دفاعی باید از یک مجموعه تولیدکننده تجهیزات به یک منظومه فناورانه تبدیل شود؛ منظومهای که نیاز نیروهای مسلح را به فناوری روزآمد پیوند بزند و فاصله میان میدان، دانشگاه، مراکز تحقیقاتی و صنعت را کاهش دهد. او همچنین بر ضرورت رفع موانع همکاری بخشهای تحقیقاتی و دفاعی تأکید داشت و توسعه دفاعی را مبتنی بر فناوری میدانست.
راهیرد او درباره صنایع دفاعی، تولید بر مبنای نیاز و استفاده از فناوریهای روزآمد و پیچیده، نشانه حرکت هوشمندانه و رو به توسعه صنعت دفاعی است. این نگاه، در کنار تجربه فرماندهی او در دوران دفاع مقدس، زمینهای برای تبدیل تجربه جنگ به برنامهای منسجمتر برای ساخت قدرت دفاعی فراهم کرد. خوداتکایی؛ پاسخی به منطق تحریم …
