این اثرِ نگارگری نمونه‌ای شاخص از پیوند سنجیده‌ی سنت نگارگری ایرانی با حساسیت‌ها و خوانش‌های معاصر است؛ اثری که نه در تقلید صرف از گذشته متوقف می‌شود و نه از ریشه‌های هویتی خود گسست می‌یابد، بلکه با بازتعریف زبان بصری، معنا و فرم، به روایتی امروزین دست می‌یابد.