اما پرسش اساسی این است که آیا نزدیکی یک سد به مجموعهای نظامی یا احتمال استفاده یک تأسیسات نظامی از آب و برق منطقه، برای تبدیل آن به هدف نظامی کافی است؟ پاسخ حقوق بینالملل روشن است: خیر.
خطر اصلی آنجاست که چنین روایتهایی در شرایط جنگی، فراتر از یک گزارش رسانهای عمل کنند و افکار عمومی را بهتدریج برای پذیرش حمله به زیرساختهایی آماده سازند که زندگی روزمره مردم به آنها وابسته است. آیا قرار است دامنه جنگ از تأسیسات نظامی به شریانهای حیاتی زندگی مردم ایران گسترش پیدا کند؟
حلقههای یک نگرانی بزرگ از «عصر حجر» تا سدهای ایران
برای فهم اهمیت گزارش نیویورکتایمز باید آن را در کنار مواضع علنی دونالد ترامپ قرار داد. رئیسجمهور آمریکا در ۱۲ فروردین ۱۴۰۵، در سخنرانی خود تهدید کرد ایران را به «عصر حجر» بازمیگرداند. او همچنین گفت در صورت نرسیدن به توافق، نیروگاههای برق ایران را هدف قرار خواهد داد و از امکان نابودی تأسیسات نفتی سخن گفت.
این اظهارات را نمیتوان صرفاً ادبیات تند سیاسی دانست. وقتی رئیسجمهور یک قدرت نظامی از نابودی زیرساختهای حیاتی یک کشور سخن میگوید، باید پرسید منظور از بازگرداندن یک ملت به عصر حجر چیست؟
برق فقط برای فعالیتهای نظامی تولید نمیشود و آب نیز صرفاً در اختیار نیروهای مسلح نیست. بیمارستانها، شبکههای آبرسانی، تصفیهخانهها، مدارس، صنایع غذایی و حملونقل همگی به زیرساختهای عمومی وابستهاند. اکنون که سدها و شبکههای انتقال آب نیز وارد روایتهای امنیتی درباره ایران شدهاند، نگرانی از گسترش دامنه اهداف بالقوه جدیتر است.
وقتی یک فرضیه رسانهای به پرونده امنیتی تبدیل میشود …


دانلود از کافه بازار
























![[مینا جعفری] تنگی نفس تولید ملی](/news/u/2026-10-30/ettelaat-crzam.jpg)











































































