زلزله اخیر ونزوئلا بار دیگر این واقعیت را یادآوری کرد که آنچه ابعاد یک فاجعه را تعیین می‌کند، صرفا بزرگی زمین‌لرزه نیست؛ بلکه میزان تاب‌آوری شهرها، کیفیت ساخت‌وساز، زیرساخت‌های شهری و آمادگی نظام مدیریت بحران است. از همین منظر، این رویداد هشداری جدی برای تهران نیز محسوب می‌شود.

عصر چهارشنبه، دو زلزله پیاپی 7.2 و 7.5ریشتری در ونزوئلا، ۵۹۰کشته و ۳۰۰۰زخمی برجای گذاشت. این فاجعه که بزرگ‌ترین زلزله قرن این کشور است، زیرساخت‌های فرسوده ناشی از بحران اقتصادی را نابود و مهندسان را به ارزیابی جدی مقاومت و تاب‌آوری سازه‌ها واداشت.

وقتی سیل آمد، سقف امید کسبه شهر همراه دیوارهای بازار جهرم، فروریخت. چهارهزار میلیارد تومان سرمایه، در یک شب بارانی و در چشم‌برهم‌زدنی به گِل‌ولای نشست. حالا بازاریان با کوهی از بدهی‌های بانکی و مغازه‌های به‌گِل‌نشسته دست‌وپنجه نرم می‌کنند. مردمی که انگار صدایشان به جایی نمی‌رسد. کارد به استخوان مردم …

در‌حالی‌که راهبرد اعلامی دشمن، عقب‌راندن ایران به «عصر حجر» از طریق هدف قرار‌دادن زیرساخت‌های انرژی و سوخت بود، جزیره کیش به‌مثابه نگین خلیج فارس، اهمیتی فراتر از گذشته در این جنگ پیدا کرده بود. کیش تنها یک مقصد گردشگری نبود؛ کیش خط مقدم در آب‌های گرم جنوب بود. نمادی از حیات اقتصادی، تردد دریایی و …

در میان آوارها، گروهی از امدادگران هلال احمر پیش از همه به صحنه رسیدند؛ کسانی که همزمان با جست‌وجوی مجروحان و پیکر قربانیان، باید بار سنگین اندوه بازماندگان خودشان را نیز تحمل می‌کردند. روایت‌های آنان نشان می‌دهد که این جنگ نه‌تنها میدان امدادرسانی، بلکه میدان آزمون تاب‌آوری روانی برای امدادگرانی بود …