مسئله این نیست که آثار هنری از نظارت و مسئولیت حرفهای و اجتماعی مستثنا باشند؛ مسئله این است که نظارت فرهنگی با چه معیارهایی، در چه زمانی و با چه میزان تناسب اعمال میشود. وقتی یک اثر پس از طی مراحل تولید و صرف هزینههای سنگین، با توقف انتشار یا مداخلات پیشبینیناپذیر مواجه میشود، نمیتوان پیامدهای این تصمیم را فقط به عوامل تولید محدود کرد. مخاطب نیز از دسترسی به اثری که انتظار تماشای آن را داشته محروم میشود و اعتماد به ثبات قواعد فعالیت فرهنگی تحت تأثیر قرار میگیرد.
توقیف، بهویژه زمانی که دلایل و معیارهای آن برای اکثریت افکار عمومی روشن نیست، نمیتواند بهتنهایی پاسخگوی پرسشهای مربوط به کیفیت نظارت باشد. سیاستگذاری فرهنگی زمانی اعتبار پیدا میکند که ضوابط آن شفاف، تصمیمهایش قابل پیشبینی و مداخلاتش متناسب با مسئله باشد. در غیر این صورت، به جای اصلاح و ارتقای تولید فرهنگی، ناخواسته به گسترش نااطمینانی در این حوزه دامن میزند.
اما اهمیت اتفاقات اخیر فقط به اقتصاد تولیدات نمایشی یا اختلافنظرهای محتوایی محدود نمیشود. مسئله مهمتر، شرایط اجتماعی امروز و نیازهایی است که در تصمیمگیریهای فرهنگی کمتر به چشم میآیند. جامعه خسته، بیش از همیشه به فرصت زندگی نیاز دارد
مردم امروز فقط با افزایش هزینههای زندگی، دشواری تأمین نیازهای روزمره و نگرانی از آینده اقتصادی مواجه نیستند. اضطراب ناشی از نااطمینانیهای سیاسی، احتمال درگیری نظامی و انبوه اخبار نگرانکننده نیز به فشارهای روزمره اضافه شده است. برای بسیاری از خانوادهها، حتی ساعات استراحت هم به فرصتی برای پیگیری خبرهای تازه و نگرانی درباره فردا تبدیل شده است.
در چنین شرایطی، یک پرسش مطرح میشود، جامعهای که بخش بزرگی از انرژی روانی خود را صرف تحمل فشارهای اقتصادی و نگرانیهای سیاسی میکند، برای بازیابی آرامش و حفظ امید به چه امکاناتی نیاز دارد؟ …


دانلود از کافه بازار




































































































