این سخن، اگر قرار باشد فراتر از یک دستور اداری یا برنامه اصلاحی مقطعی دنبال شود، نیازمند پاسخ به یک سؤال اساسی است:
چرا بنگاهی که دارایی، نیروی انسانی، برند، بازار، دانش فنی و زیرساخت دارد، نمیتواند از این ظرفیتها ارزش و سود خلق کند؟
این پرسش برای من صرفاً یک پرسش نظری نیست.
در سالهای مختلف، بهطور مستقیم در سه بنگاه بزرگ و ریشهدار ایرانی یعنی ایرانخودرو، هپکو و شرکت دخانیات ایران فعالیت داشتهام؛ سه بنگاهی که هرکدام در صنعت خود زمانی از بازیگران مهم و اثرگذار کشور بودهاند و همچنان از داراییها و ظرفیتهایی برخوردارند که بسیاری از بنگاههای دیگر فاقد آن هستند.
اما وجه مشترک قابل تأمل آنها این است:"بنگاههایی با ظرفیتهای بزرگ، اما عملکردی پایینتر از ظرفیت واقعی خود."در این میان، تجربه ایرانخودرو یک نکته بسیار مهم را پیش روی ما قرار میدهد.
ایرانخودرو سالها با مشکلات ساختاری، زیان انباشته، هزینههای بالا و چالشهای مدیریتی دستوپنجه نرم کرده است. پس از انتقال مدیریت به بخش خصوصی نیز هنوز نمیتوان از حل کامل مسائل شرکت سخن گفت، اما عملکرد سال ۱۴۰۴نشانههایی از تغییر مسیر نشان داد و شرکت در سطح شرکت اصلی از زیان خارج شد. در مجمع سالانه نیز مجموعه اقداماتی مانند کاهش بهای تمامشده، ساماندهی شرکتهای زیرمجموعه، کاهش تنوع قطعات و بهینهسازی خریدها بهعنوان عوامل مؤثر بر این تغییر مطرح شد.
اما سؤالات مهمتر اینها هستند:
· آیا ایرانخودرو ناگهان دارایی جدیدی پیدا کرد؟
· آیا کارخانههای جدیدی ساخته شد؟
· آیا نیروی انسانی شرکت بهطور بنیادین تغییر کرد؟
· آیا برند ایرانخودرو یکشبه ارزشمندتر شد؟
· آیا زنجیره تأمین آن از صفر بازطراحی شد؟
پاسخ قطعا خیر است.بخش بزرگی از همان داراییها، همان کارخانهها، همان برند، همان نیروی انسانی، همان بازار و همان زیرساختها از قبل وجود داشت.
پس چه چیزی تغییر کرده است؟به نظر من، اینجا باید از یک مفهوم مهم در مدیریت سازمان استفاده کنیم: کیفیت حکمرانی ورهبری مدل 7S مکنزی؛ مسئله فقط ساختار نیست …


دانلود از کافه بازار


