بر اساس گزارشهای منتشرشده، سوگند دربارة احتمال آسیبدیدن از سوی پدرش به مسئولان مدرسه هشدار داده بود. اما متأسفانه به این هشدار توجهی نشد و پدر به مدرسه رفت و سوگند را با خشونت به خانه برد و ساعاتی بعدتر واقعهای تلخ و تکاندهنده رقم خورد. اکنون پدر و مدیر مدرسه در ارتباط با این پرونده بازداشت شدهاند و تحقیقات قضایی دربارة ابعاد حادثه ادامه دارد. بنابراین، هنوز نمیتوان دربارة تمام جزئیات و مسئولیت نهایی اشخاص داوری کرد. اما یک پرسش را نمیتوان به آینده موکول کرد: وقتی نوجوانی از احتمال بهخطر افتادن جان خود در خانه سخن میگوید، چه کسی مسئول شنیدن و جدیگرفتن این هشدار است؟ این سؤال فقط دربارة یک مدرسه یا یک خانوادة خاص نیست. مسئله به نوع نگاه بزرگسالان به نوجوان امروز ایرانی بازمیگردد. به اینکه آیا او را انسانی مستقل با حق امنیت، حریم خصوصی و انتخاب میدانیم یا همچنان بخشی از دارایی خانواده تلقی میکنیم.
در بخشی از خانوادههای ایرانی، رابطة والد و نوجوان هنوز بر منطق استبداد استوار است. در این خانوادهها، استقلالخواهی نوجوان ممکن است به بیاحترامی، مخالفت با خواستة والدین به ناسپاسی و انتخاب متفاوت به بیتربیتی تعبیر شود. گاهی حریم خصوصی، روابط دوستانه و حتی علایق شخصی نوجوان به موضوع نظارت و کنترل دائمی تبدیل میشوند. در چنین شرایطی، نوجوان بهجای آنکه خانه را پناهگاهی امن برای گفتوگو و بیان نگرانیهایش تجربه کند، ناچار است پیوسته واکنشهای والدینش را پیشبینی کند و بخشی از زندگی خود را از آنان پنهان نگهدارد. …


دانلود از کافه بازار


































![[رامتین مرتضوی] سوگند، رومینا و دیگران...!](/news/u/2026-11-18/ettelaat-5aees.jpg)

































































