مغالطهی برونسپاری زمانی اتفاق میافتد که فرد بهجای اینکه خودش دربارهی یک موضوع یا یک مسئله بیندیشد، قضاوت کند و تصمیم بگیرد؛ مسئولیت تفکر، قضاوت و تصمیمگیری را به شخص، گروه یا مرجعی دیگر واگذار کند و نتیجه را بدون بررسی کافی بپذیرد.
ساختار منطقی مغالطهی برونسپاری:
«من نمیدانم. او میداند. پس لازم نیست خودم بررسی کنم.» برای مثال: «چون استاد گفته است، حتماً درست است.» یا «چون فلان سیاستمدار یا سلبریتی گفته است، پس باید درست باشد.»
نکتهی مهم این است که استفاده از تخصص دیگران ذاتاً مغالطه نیست. ما ناگزیریم بسیاری از مسائل و مشکلاتمان را به کمک دیگران حل کنیم. مغالطه زمانی روی میدهد که اعتماد بیشازحد به دیگران جایگزین مسئولیت شخصی برای ارزیابی شواهد و استدلال شود.
تفاوت مغالطهی برونسپاری و مغالطهی توسل به مرجع¹
«مغالطهی توسل به مرجع شکلی از استدلال است که در آن نظر یک مرجع را دربارهی موضوعی خاص بهعنوان شاهدی در دفاع از ادعایمان به کار میگیریم. درواقع، این مغالطه زمانی اتفاق میافتد که شخص ادعایش را براساس مرجعی که آن را تأیید میکند ارائه میکند. مثال: خواهرشوهرم که معلم است میگوید: این مدرسه جایی نیست که بخواهم فرزندم را برای تحصیل بفرستم.»²
مغالطهی برونسپاری دامنهی وسیعتری دارد. در این مغالطه فرد میگوید: «من مسئولیت فکر کردن دربارهی این موضوع یا مسئله را به فلان شخص واگذار میکنم.» بنابراین، این مغالطه میتواند شامل برونسپاری فرایند تفکر، قضاوت، تصمیمگیری و حتی مسئولیت اخلاقی باشد.
مغالطهی توسل به مرجع دربارهی نحوهی استفاده از جایگاه یا تخصص یک مرجع بهجای دلیل است؛ اما مغالطهی برونسپاری تفکر دربارهی تفویض فرایند قضاوت و تصمیمگیریست.
خلاصه، در مغالطهی توسل به مرجع فرد استدلال میکند: «چون فلانی گفته است، پس ادعا درست است.» اما در مغالطهی برونسپاری فرد ادعا میکند: «چون فلانی میداند، دیگر لازم نیست خودم دربارهی موضوع بیندیشم.»
چگونه مغالطهی برونسپاری را مدیریت کنیم؟
هدف مدیریت مغالطهی برونسپاری این نیست که به دیگران اعتماد نکنیم و از تخصصشان استفاده نکنیم؛ هدف این است که مسئولیت … …


دانلود از کافه بازار
