لوچو تنها یک مسابقه کشتی نیست, بلکه آیینی اجتماعی است که از گذشته‌های دور در جشن‌ها، اعیاد محلی و گردهمایی‌های روستایی برگزار می‌شد. در این آیین، مردم از روستاهای مختلف گرد هم می‌آمدند تا علاوه بر تماشای رقابت پهلوانان، پیوندهای اجتماعی، همبستگی و سنت‌های بومی خود را زنده نگه دارند. امروزه برگزاری مسابقات …

لوچو تنها یک مسابقه کشتی نیست, بلکه آیینی اجتماعی است که از گذشته‌های دور در جشن‌ها، اعیاد محلی و گردهمایی‌های روستایی برگزار می‌شد. در این آیین، مردم از روس...

لوچو تنها یک مسابقه کشتی نیست, بلکه آیینی اجتماعی است که از گذشته‌های دور در جشن‌ها، اعیاد محلی و گردهمایی‌های روستایی برگزار می‌شد. در این آیین، مردم از روستاهای مختلف گرد هم می‌آمدند تا علاوه بر تماشای رقابت پهلوانان، پیوندهای اجتماعی، همبستگی و سنت‌های بومی خود را زنده نگه دارند. امروزه برگزاری مسابقات …

لوچو تنها یک مسابقه کشتی نیست, بلکه آیینی اجتماعی است که از گذشته‌های دور در جشن‌ها، اعیاد محلی و گردهمایی‌های روستایی برگزار می‌شد. در این آیین، مردم از روستاهای مختلف گرد هم می‌آمدند تا علاوه بر تماشای رقابت پهلوانان، پیوندهای اجتماعی، همبستگی و سنت‌های بومی خود را زنده نگه دارند. امروزه برگزاری مسابقات …

ایرنا/ لوچو تنها یک مسابقه کشتی نیست, بلکه آیینی اجتماعی است که از گذشته‌های دور در جشن‌ها، اعیاد محلی و گردهمایی‌های روستایی برگزار می‌شد. در این آیین، مردم از روستاهای مختلف گرد هم می‌آمدند تا علاوه بر تماشای رقابت پهلوانان، پیوندهای اجتماعی، همبستگی و سنت‌های بومی خود را زنده نگه دارند. امروزه بر

لوچو تنها یک مسابقه کشتی نیست, بلکه آیینی اجتماعی است که از گذشته‌های دور در جشن‌ها، اعیاد محلی و گردهمایی‌های روستایی برگزار می‌شد. در این آیین، مردم از روستاهای مختلف گرد هم می‌آمدند تا علاوه بر تماشای رقابت پهلوانان، پیوندهای اجتماعی، همبستگی و سنت‌های بومی خود را زنده نگه دارند. امروزه برگزاری مسابقات …

پژوهشگر آیین‌ها و فرهنگ مذهبی مازندران، با تأکید بر اینکه کشتی لوچو صرفاً یک رقابت ورزشی نیست، بلکه نمادی از هویت فرهنگی، این دیار را زنده نگه‌داشته است، گفت: این میراث ناملموس با وجود تغییر سبک زندگی و گسترش ورزش‌های مدرن، همچنان جایگاه خود را در فرهنگ بومی مازندران حفظ کرده و نیازمند توجه بیشتر برای …

سال‌هاست که کمتر کسی از معماری خاص و منحصربفرد سقانفارها حرف می‌زند، گنجینه‌های چوبی که به‌عنوان میراث‌دار آیینی مازندران، نه تنها در یک بنا، بلکه به‌عنوان نمادی از پیوند عمیق میان هنر معماری و سبک زندگی مردم این دیار در خود حفظ کرده است.

پیش از آنکه صدای نوحه در کوچه‌های مازندران بپیچد، ریتم منظم برخورد دو قطعه چوب خبر از آغاز آیینی می‌دهد که قرن‌هاست در فرهنگ این سرزمین ریشه دارد. «کَرپ‌زنی» روایت مردمانی است که اندوه عاشورا را با موسیقی آیینی، مهارت‌های بومی و مشارکت جمعی به نسل‌های بعد سپرده‌اند.

آیین سنتی «دودوش»، یکی از رسوم کهن دامداران روستای شانه‌تراش تنکابن با قدمتی حدود ۳۰۰ سال، هر سال در آغاز فصل چرای تابستان برگزار می‌شود؛ آیینی که در آن میزان شیر دام‌ها اندازه‌گیری و مبنای تقسیم عادلانه فرآورده‌های لبنی میان دامدار و سرگالش قرار می‌گیرد و امروز به عنوان بخشی از میراث ناملموس منطقه …

پژوهشگر فرهنگ عامه در مازندران گفت: غروب دوازدهم محرم، هم‌زمان با دومین روز پس از واقعه عاشورا، آیین سنتی «قوم بنی‌اسد» در بسیاری از شهرها و روستاهای مازندران برگزار می‌شود؛ آیینی که با بازآفرینی نمادین تدفین شهدای کربلا، از جمله کهن‌ترین سنت‌های عاشورایی این استان به شمار می‌رود و هم‌چنان جایگاه خود …

در میان میراث معماری سنتی، «سقانفار» سازه‌ای متمایز در استان مازندران است که فراتر از یک بنا، نمادی از باورهای مذهبی و پیوند با کربلا و به خصوص یاد سقای کربلا محسوب می‌شود. این بناهای چوبی با بیش از ۱۰۰ سال قدمت، دارای طراحی هوشمندانه در دو طبقه است که فضایی سازمان‌یافته برای آیینی‌شدن سوگ در ماه محرم …